เจ้าไม่ยินดีปรนนิบัติเขา เจ้าก็ไปนอนห้องเจ้าเจ็ด เสี่ยวเม่ยนอนกับข้า พวกเราสองคนช่วยกันดูแลเขา คงจะได้แล้วกระมัง?”
“ได้ ข้านอนห้องเจ้าเจ็ด” เทียบกับการปรนนิบัติลูกชายแล้ว จูเหล่าโถวไม่รู้สึกว่าห้องของจูชีจะมีปัญหาอะไรสักนิด
ตอนเขายังหนุ่ม แม้แต่เล้าหมูก็เคยนอนมาแล้ว
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว ปัญหาแก้ไขได้แล้ว ทั้งยังง่ายกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก
นางเข้าไปในห้อง อาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมนำเสื้อผ้ากับอุปกรณ์ล้างหน้าอาบน้ำใส่ห่อส่งไปที่ห้องของจูชี
อืม จะว่าอย่างไรดี ห้องของจูชีสะอาดกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก
ใช่แล้ว เดิมทีก็ไม่ได้มีสิ่งของอะไรมากมาย อยากจะทำให้รกก็ยังยาก นี่กลับประหยัดแรงนางไปเยอะทีเดียว เดิมทียังนึกว่าตนเองต้องทำความสะอาดห้องให้จูเหล่าโถวเสียอีก อย่างไรเสียตอนนี้นางก็ยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาไม่ใช่หรือ?
จูปาเม่ยคิดไม่ถึงเลยว่ามารดาของนางยังเก็บอาหารเย็นไว้ให้พวกนางด้วย ไม่เพียงมีขนมเปี๊ยะมันเทศ แต่ยังมีน้ำแกงลูกชิ้นปลาด้วยอีกต่างหาก
“ท่านแม่ ท่านทำอาหารอร่อยจริง ๆ เมื่อก่อนทำไมไม่เคยเห็นท่านทำแบบนี้มาก่อนเลยล่ะเจ้าคะ?”
“ของกินยังปิดปากเจ้าไม่ได้รึ?” เย่อวี๋หรานถาม
จูปาเม่ยแลบลิ้น กินข้าวอย่างว่าง่าย
จูชีนั่งบนเตียงกินลูกชิ้นปลาอย่างตั้งอกตั้งใจ เขาคีบชิ้นหนึ่งเข้าปาก ค่อย ๆ เคี้ยวอย่างเชื่องช้า อร่อยจนยิ้มตาหยีออกมา
เย่อวี๋หรานพบว่าความจริงแล้วพี่ชายกับน้องสาวคู่นี้หน
