ท่านพูดเบา ๆ หน่อย ถ้าไปเข้าหูท่านป้าเข้า นางจะต้องมาหาเรื่องถึงเรือนแน่” จูซื่อหู่รีบปรามเสียงเบา “ท่านแม่ยังไม่รู้ ตอนนั้นท่านป้าใช้มีดหั่นผักฟันประตูหน้าเรือนของจูถงฮว่าจนยับ ตอนนี้จูถงฮว่าทั้งครอบครัวไม่มีใครกล้าออกมาข้างนอกแล้ว”
มารดาของจูซื่อหู่ย่อมได้ยินเรื่องนี้ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ หมู่บ้านสกุลจูก็กว้างแค่นี้ เพื่อนบ้านกลับมาย่อมพูดถึงเรื่องนี้ให้นางฟังบ้าง
แต่นางไม่พอใจ พวกนางตัดขาดกันแล้ว อาศัยอะไรมาสั่งความลูกชายของนาง?
ตอนที่จูต้า จูเอ้อร์ จูซาน จูซื่อกับจูอู่มาเจอหลี่ซื่อก็เป็นเวลาค่อนข้างเย็นแล้ว
นางแบกท้องโตอย่างลำบากลำบน แผดเสียงเรียกไปทั่วภูเขา ผลกลับกลายเป็นว่าตะโกนอยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังไม่มีคนขานรับ
ร่ำร้องจนเหนื่อย นางหยุดพักอยู่ตรงปากทาง
“จริง ๆ เลย ไปไหนกันหมดนะ?”
“ปกติเวลาไม่ต้องการพวกเขา แต่ละคนก็ลอยหน้าลอยตามาให้เห็น พอถึงคราวจำเป็นต้องใช้คนกลับไม่เห็นแม้แต่เงา ร้อนใจจะแย่แล้ว”
หลี่ซื่อบ่นกระปอดกระแปด นั่งลงบนพื้นแล้วก็ตะโกนเรียกคนอีก
“เจ้าสี่ ทำไมข้าเหมือนได้ยินเสียงเมียเจ้าร้องเรียกเจ้าอยู่เลยล่ะ?” จูซานคลับคล้ายคลับคลาว่าจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
จูซื่อย่อมไม่เชื่อเป็นธรรมดา พูดว่า “พี่สาม ล้อเล่นอะไรเนี่ย กลางป่ากลางเขาแบบนี้เมียข้าจะอุ้มท้องโตขึ้นเขามาทำอะไร? ท่านคงฟังผิดไปเองมากกว่า”
“ข้าก็ได้ยินเหมือนกัน” จูอู่มีท่าทางไม่แน่ใจ
“เจ้าดูสิ ข้าไม่ได้พูดคนเด
