ถูกยกย่องเทิดทูนอยู่เสมอ
โดยเฉพาะลูกสะใภ้ที่แต่งเข้ามาทั้งหลาย วันแรกที่พวกนางเห็นจูปาเม่ย คนที่พวกนางมองเห็นก็คือสาวน้อยที่หยิ่งยโสเกินใคร มักเป็นฝ่าย ‘กระทำ’ พวกนาง พวกนางรู้ดีว่าตนเองถูกรังแก แต่เหนือศีรษะขึ้นไปยังมีแม่สามีกดเอาไว้ ไม่อาจทำอย่างไรได้
ยกย่องน้องสามีให้สูง กดตนเองให้ต่ำ เป็นเรื่องปกติของบ้านนี้
แต่พวกนางคิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งน้องสามีจะมีจุดจบเช่นนี้
เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลย แต่ผ่านมาแค่ช่วงเช้า ทั้งปัสสาวะทั้งอาเจียน น่าขยะแขยงจนเกือบจะอาเจียนออกมาแล้ว
พวกนางไม่รู้เลยว่าแม่สามีทำอะไรกับน้องสามี ถึงได้ทำให้นางมีสภาพแบบนี้ได้
เย่อวี๋หรานเองก็ไม่รู้ว่าทำอะไรลงไปถึงได้กดดันจนจูปาเม่ยมีสภาพเช่นนี้
ความจริงแล้ว นางยังไม่ได้เริ่มทำอะไรโหด ๆ เลยด้วยซ้ำ แค่ขังจูปาเม่ยไว้ในเรือนเท่านั้นเอง
คิดไม่ถึงว่าจูปาเม่ยจะไม่เอาไหน ทำตนเองจนมีสภาพน่าอนาถแบบนี้
“ข้าโหดร้ายกับเจ้า?” เย่อวี๋หรานสังเกตเห็นสายตารอบข้างแล้ว นางไม่อยากแบกหม้อก้นดำใบนี้หรอกนะ นางยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา “ในเมื่อเจ้าบอกว่าข้าโหดร้าย อย่างนั้นเจ้าก็พูดมาว่าข้าไปทำอะไรให้เจ้า?”
“ข้ามีสภาพแบบนี้แล้วยังไม่พออีกหรือ?” จูปาเม่ยพูดอย่างน้อยอกน้อยใจ
“เฮอะ ๆ! ข้าเป็นคนทำให้เจ้ามีสภาพแบบนี้หรือ?” เย่อวี๋หรานโยนคำถามกลับไป “เมื่อเช้าตอนที่ข้าออกมาจากห้อง เจ้าทำอะไรอยู่?”
“นอน…นอนหลับ…” จูปาเม่ยเอ่ยเสียงเบา
“ตอนข้าออกไปข้างนอ
