ตะกร้าตั้งเยอะแยะ ทำไมพอตื่นเช้ามาก็หายไปเยอะขนาดนั้น? ถ้าไม่ใช่ท่านแม่เอาให้พี่สะใภ้สี่ แล้วแป้งกรอบหายไปไหน?”
หลินซื่อจับจุดนี้ได้ก็ไม่คิดจะปล่อยไป
หลี่ซื่อได้ยินก็โกรธ “ใครทำมื้อพิเศษ? หา ใครทำมื้อพิเศษ? เจ้าอย่าใส่ร้ายคนอื่นมั่วซั่วได้หรือไม่? เจ้าว่ามา ท่านแม่ทำมื้อพิเศษให้ข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
นางอุ้มท้องโตไปเผชิญหน้ากับหลินซื่อ
หลินซื่อย่อมไม่กล้ากระทบครรภ์นาง ผงะถอยหลังไปสองก้าว หากแต่ยังไม่ยอมแพ้ “เมื่อเช้าข้าได้ยินมากับหู ท่านให้ท่านแม่ทำมื้อพิเศษให้ กล้าสาบานด้วยเด็กในท้องของท่านไหมว่าท่านไม่ได้พูด?”
“ข้าต้องกล้าสาบานอยู่แล้ว ท่านแม่จับตามองข้าทำมื้อเช้าอยู่ตลอด ข้าไม่ได้กินสักคำ ทำไมพอมาถึงปากเจ้ากลับกลายเป็นมื้อพิเศษไปได้?”
หลินซื่อตะลึงพรึงเพริด เพราะนางไม่อยากจะเชื่อว่าปกติพี่สะใภ้สี่ที่ให้ความสำคัญกับเด็กในท้องปานนั้น กลับกล้ายกขึ้นมาลั่นวาจาสาบาน?!
แต่นางก็ยังตะโกนตอบกลับไปว่า “ข้าได้ยินมากับหู ท่านยังกล้าพูดว่าท่านไม่ได้พูดกับแม่สามีว่าจะกินมื้อพิเศษ? ใช่สิ เมื่อเช้าท่านอาจไม่ได้กิน แล้วเย็นวานล่ะ เมื่อก่อนล่ะ? แป้งกรอบในตะกร้าที่พร่องไปพวกนั้นหายไปไหน?”
“เจ้าไม่ได้ทำแป้งกรอบในตะกร้าสักหน่อย แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองไม่ได้ดูผิด? เจ้าบอกว่าได้ยินมากับหู เจ้าได้ยินตอนไหน? ข้าพูดกับท่านแม่ว่าอย่างไรบ้าง เจ้าพูดมาสิ”
“เช้าวันนี้ตอนที่ข้ากำลังจะเข้าครัวไปตักน้ำล้
