ด้ทำอาหารนี่นา ทำไมตื่นแล้วล่ะ?”
หลิวซื่อตอบว่า “เมื่อวานนี้ท่านแม่ช่วยทำ นอกจากนี้น้องสะใภ้สามก็ไม่อยู่”
“เมียเจ้าสามไม่อยู่ ก็ไปเรียกเมียเจ้าสี่มา คนท้องบ้านไหนสูงส่งปานนี้ แม้แต่อุ่นกับข้าวก็ทำไม่ได้? นางไม่ได้แขนขาดขาขาดขยับตัวไม่ไหวเสียหน่อย”
เย่อวี๋หรานมองแวบเดียวก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คงเป็นหลี่ซื่อที่อ้างว่าตนเองตั้งท้องและเรียกให้หลิวซื่อมาช่วยทำแทนตนเองเป็นแน่
ก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมมักคิดว่าขอแค่ไม่ใช่เรื่องของตนเอง นางก็คร้านจะไปสนใจเรื่องระหว่างภรรยาของลูกชาย
เจ้ารองถูกเจ้าสี่เรียกใช้งานก็เป็นเพราะตัวเจ้ารองโง่เอง ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง
แต่พอมาเป็นเย่อวี๋หรานในตอนนี้ นางกลับรู้สึกว่าสาเหตุที่บรรยากาศในครอบครัวย่ำแย่ขนาดนี้ เกรงว่าคงเป็นเพราะเรื่องพวกนี้กระมัง ไม่กังวลว่าจะได้รับส่วนแบ่งมากหรือน้อย กังวลแต่ว่าจะได้ไม่เท่ากัน ถ้าจะทำก็ทำทุกคน ถ้าไม่ทำก็ไม่ต้องทำกันทั้งหมด คนหนึ่งทำ อีกคนไม่ทำ นี่หมายความว่าอย่างไร?
หากไม่นานก็คงไม่เป็นไร แต่เป็นแบบนี้นานเข้าจะต้องเกิดปัญหาตามมาแน่นอน
นางไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่กลับเคาะประตูห้องของลูกชายคนที่สี่ ร้องเรียกคนที่อยู่ในห้อง “เมียเจ้าสี่ เจ้าลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ วันนี้เป็นเวรเจ้าทำกับข้าว ถ้าเจ้ากล้าแอบอู้งาน ข้าวเย็นวันนี้เจ้าก็ไม่ต้องกินแล้ว”
หลี่ซื่อถูกจูซื่อปลุกขึ้นมา “รีบลุกเร็ว วันนี้เจ้าต้องทำกับข้าว ท่านแม่มาเรียกเจ้
