นอน
สตรีตั้งครรภ์ผอมแห้งอ่อนแอ เด็กในท้องไม่ได้รับสารอาหารบำรุง ครอบครัวชาวนาแบบนี้ต่อให้มีเพิ่มอีกกี่คนก็เลี้ยงไม่รอด ดังนั้นคนหัวปีจึงคลอดออกมาอย่างอกสั่นขวัญแขวน แต่เลี้ยงกันมาแบบ…
แล้วแต่สวรรค์จะเมตตา
วิธีการที่เจ้าของร่างเดิมกับจูเหล่าโถวยืนหยัดเลี้ยงเด็กทุกคนที่เกิดมาในหมู่บ้านสกุลจูนี้ เกรงว่าคงหาได้ยากยิ่ง
ตรงจุดนี้เย่อวี๋หรานก็อดจะคิดไม่ได้ว่าเจ้าของร่างเดิมผู้นี้มีวาสนาอย่างไรกันแน่ หากบอกว่าวาสนาไม่ดี แต่นางกลับมีลูกชายได้มากถึงเพียงนี้ ถ้าบอกว่าวาสนาดี แต่กลับจนกรอบจนได้กินเพียงโจ๊กเปล่าในทุกมื้อ กินไม่อิ่ม สวมไม่อุ่น แม้แต่ไข่ฟองเดียวยังต้องคิดแล้วคิดอีก
“คนอื่น ๆ ล่ะ?”
“ท่านพ่อพาพวกพี่ชายไปทำนา พี่สะใภ้ใหญ่ไปเก็บหญ้าเลี้ยงหมูบนเขาเจ้าค่ะ” ส่วนใครบางคนที่แอบอู้อยู่ในเรือน หลิวซื่อได้แต่คิดแต่ไม่พูดออกมา
“เอาล่ะ อย่ามายืนโง่อยู่ตรงนี้ เจ้าช่วยข้าติดไฟ ข้าจะทำอาหารเย็นเอง” ย้อนนึกถึงน้ำเสียงเวลาพูดจาของเจ้าของร่างเดิม เย่อวี๋หรานก็พยายามเลียนแบบให้เหมือนเข้าไว้
“เจ้าค่ะ ท่านแม่”
เย่อวี๋หรานยกชามขึ้นมา นางเข้าไปในห้องเพื่อตักแป้งกับรำข้าวออกมาอีกรอบ ยังมีไข่ไก่ห้าฟองและผลไม้ตากแห้งอีกถุงหนึ่ง
หลิวซื่อเห็นแม่สามีหยิบของกินออกมามากขนาดนั้นก็ตกใจ
มากขนาดนั้น จะกินกี่มื้อกัน?
เย่อวี๋หรานไม่สนใจ ครั้นเห็นว่าในครัวมีผักป่าและผักกาดขาวที่ล้างไว้แล้ว แต่ไม่มีหัวไชเท้าจึงถามขึ้น “
