เธออยู่นี่แล้ว!’
นอกจากนี้ยังกลั้นเสียงแบบสุดชีวิตอีกด้วย
“แปลกจัง…”
เสียงของหญิงชรากระซิบกลางอากาศ ตัดผ่านเพลงกล่อมเด็กที่กำลังคลอเป็นพื้นหลัง
“…ทำไมทีวีถึงเปิดล่ะ?”
ตึก… ตัก! ตึก… ตัก!
ผมรู้สึกได้เลยว่าหัวใจของตัวเองกำลังตะบันแรงเสียจนแทบจะกลัวว่าหญิงชราจะได้ยิน อย่างไรก็ตาม ผมสามารถชะลอมันลงได้ในเวลาไม่นานจากนั้น
‘เธอก็แค่คุณยายธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ต้องกลัวไปหรอก ถ้าโดนเธอเจอตัวก็แค่ฝ่าออกไปเท่านั้นเอง วันรุ่งขึ้นอาจจะมีปัญหากับตำรวจนิดหน่อย แต่ไว้ค่อยไปหาทางแก้เอาดาบหน้าก็ได้’
ผมพยายามกล่อมตัวเองด้วยความคิดและไอเดียสารพัดเพื่อสงบสติอารมณ์
จนกระทั่ง…
พรึ่บ!
โทรทัศน์ดับลง ความเงียบสนิทเข้าปกคลุมห้อง
มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งแปลก ๆ จนผมลอบกลืนน้ำลาย
แต่ที่สำคัญที่สุด…
แสงสลัวยังคงอยู่แม้โทรทัศน์จะดับไปแล้วก็ตาม มันโผบินจากซ้ายไปขวา
“ฮืมม”
เสียงของหญิงชราดังตามมา ในขณะที่แสงส่ายวนจากขวาไปซ้ายอย่างต่อเนื่อง
“…รู้สึกว่ามันต่างจากเมื่อก่อนนะ”
“—!”
เส้นขนลุกชันทันทีที่ได้ยินคำพูดของเธอ
เธอรู้?!
แต่ได้ยังไงกัน?
ผมระมัดระวังในทุกการกระทำของตัวเอง ถึงจะรื้อหาเบาะแสและคำใบ้ แต่ผมก็วางทุกอย่างกลับจุดเดิมทันทีที่สำรวจทั้งพื้นที่นั้น ๆ เสร็จ ซึ่งพูดกันตามหลักความเป็นจริงแล้ว โดยภาพ
