งพาชุ่ยเหนียงเป็นอย่างมาก
ในใจและสายตาของเขามีแต่ความดีของชุ่ยเหนียง มีแต่ความเอาใจใส่ต่างๆ นานาของนาง นางเป็นบ่าวรับใช้แท้ๆ แต่กลับยอมนำกำไลและปิ่นปักผมของตนไปขายเพื่อช่วยเขาไถ่ตัวลูกสาวกลับมา
ชุ่ยเหนียงไม่ทอดทิ้งเขาในยามคับขัน ต่างจากเถาซื่อที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบเผ่นแน่บ ทำให้เห็นความแตกต่างอย่างชัดเจน
“นังคน…”
เพียะ! เถาซื่อเพิ่งจะเอ่ยด่าชุ่ยเหนียง ผู้เฒ่าอวิ๋นก็ตบหน้านางฉาดใหญ่
“ไสหัวไป อย่ามาทำให้ข้าขายหน้าอยู่ตรงนี้!”
ช่วงนี้เถาซื่อมักจะถูกผู้เฒ่าอวิ๋นตบตีอยู่บ่อยครั้ง ต่อหน้าผู้เฒ่าอวิ๋นนางจึงไม่กล้าอวดดีเหมือนเมื่อก่อน นางจ้องมองชุ่ยเหนียงด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะยกมือขึ้นปิดใบหน้าแล้วเดินบ่นงึมงำกลับเข้าไปในห้อง
ผู้เฒ่าอวิ๋นนั้นไม่เต็มใจให้ชุ่ยเหนียงจากไปจริงๆ แต่กู่ชิงก็บอกตั้งแต่มาถึงแล้วว่า ท่านแม่ที่บ้านคิดถึงชุ่ยเหนียงมาก สุขภาพร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรง เขาจะไปขัดขวางได้อย่างไร?
เดิมทีเขายังคิดว่ารออีกสักพัก พอความสัมพันธ์กับชุ่ยเหนียงดีขึ้นกว่านี้แล้ว เขาจะรับนางเป็นอนุ แต่ตอนนี้… คงทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว
ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกเศร้าจนแทบขาดใจ แต่ก็ยังเอ่ยปากว่า “ชุ่ยเหนียง ในเมื่อพี่ชายของเจ้ามาไถ่ตัวเจ้า เจ้าก็พาเขาที่บ้านเจ้ารองเถิด หากเจ้ารองไม่ยอมปล่อย
