ทันทีที่ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งมา ตัวผมแข็งค้างไปชั่วขณะ ร่างกายพลันสั่นสะท้าน แต่มันก็เป็นเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นก่อนที่ผมจะดึงสติกลับมาได้แบบฉับไว
“อ่า ขอโทษที่จู่ ๆ ก็มารบกวนนะครับ”
ขณะที่พยายามทำตัวให้สุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมก็หยิบตราสัญลักษณ์ประจำกิลด์ออกมาและแสดงมันให้กับหญิงชราที่เกาะขอบด้านหนึ่งของประตูไม้เอาไว้อยู่
“…ผมมาจากกิลด์ที่มีชื่อเสียงพอสมควรครับ และผมมาที่นี่เพื่อสืบสวนเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับความผิดปกติล่าสุดที่ทางเราจับตัวได้ ซึ่งผมก็ได้รับคำแนะนำให้มาที่นี่หลังจากที่ลองสอบถามคนแถวนี้ดู หวังว่าคงไม่ได้รบกวนคุณนะครับ”
ผมส่งยิ้มให้หลังจากที่กล่าวจบ พยายามปั้นหน้าให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
‘แบบนี้พอได้อยู่ ใช่ไหมนะ?’
ผมรู้สึกว่าตัวเองใช้คำพูดได้สุภาพสุด ๆ จนเรียกได้ว่าเพียงพอจะสร้างความประทับใจแรกพบได้ดี
ทว่า—
ปัง!
รอยยิ้มของผมค้างเติ่งเมื่อบานประตูกระแทกปิดต่อหน้าต่อตา
อะไ…
“ไ-ไปรบกวนคนอื่นเถอะ ฉันไม่มีเวลาให้พวกคุณหรอก”
ตามด้วยเสียงฝีเท้าอู้อี้ที่เดินห่างออกไป และความเงียบงันก็หวนกลับมา
ผมได้แต่ยืนบื้ออยู่หน้าประตู
เอ่อออ…
จากความเป็นไปได้ทั้งหมดที่ผมเคยจำลองไว้ในหัว นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่สถานการณ์ที่ผมไม่ได้แม้แต่จะนึกถึง
‘เอาไงต
