ไม่มีตัวตนโดยสมบูรณ์ และเพราะเข้าใจความหมายของท่าทีนั้น ผมจึงหยุดความดื้อดึง มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปนำทางและป้อนที่อยู่ลงไป
‘โอ้ะ อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่แฮะ’
แอปบอกว่าใช้เวลาเดินยี่สิบนาที ซึ่งก็ไม่ใช่เวลาน้อย ๆ แต่มันเป็นระยะทางเดินเท้า
ฉะนั้น ผมไม่รีรอให้เสียเวลาเปล่า มุ่งตรงไปตามทิศทางของที่อยู่ดังกล่าวทันควัน
ในระหว่างที่กำลังเดินไปตามถนน ผมสังเกตเห็นว่ายิ่งเข้าใกล้จุดหมายมากเท่าไหร่ สภาพแวดล้อมก็ยิ่งดูเสื่อมโทรมลงเท่านั้น ทางเดินหินสึกกร่อนมากขึ้น พื้นหินหลายส่วนขาดหายและแหว่งเป็นหลุมไปทั่ว รอยแตกร้าวลามเลียไปตามด้านข้างของอาคาร ร่องรอยพ่นสีเริ่มทับถมกำแพงเป็นชั้น ๆ
นอกจากนี้ยังมีกลิ่นเหม็นรุนแรงตลบอบอวลอากาศอีกด้วย
มันเป็นกลิ่นของเน่า จนกระทั่งเดินไปได้ระยะหนึ่ง ผมถึงกับต้องเอามือปิดจมูกเพราะกลิ่นมันเลวร้ายลงเรื่อย ๆ
‘ใครมันจะไปทนอยู่ในที่แบบนี้ได้เนี่ย?’
คำถามมากมายเริ่มผุดขึ้นมาในหัวขณะที่ผมยิ่งเข้าใกล้จุดหมาย ผมโดนหลอกหรือเปล่าเนี่ย? คนกลุ่มนั้นแกล้งบอกข้อมูลผิด ๆ ให้ผมใช่ไหม? นั่น… มันก็สมเหตุสมผลอยู่ถ้าลองมาคิดดูแล้ว
ทันทีที่ผมควักตราสัญลักษณ์และถามคำถาม พวกเขาทุกคนก็แสดงท่าทีไม่เป็นมิตรแปลก ๆ ออกมา
ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมพอเข้าใจได้ว่าทำ
