นประโยชน์มากเลยครับ”
ใบหน้าของคนในกลุ่มเปลี่ยนไปทันทีที่ผมพูดจบ ผมสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดบางอย่างแผ่ซ่านในอากาศในช่วงที่พวกเขามองหน้ากันและกัน จนในที่สุด ชายร่างท้วมก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังยิ่งกว่าเดิมมาก
“คุณ… จะถามอะไรล่ะ?”
ผมเดาจากการเปลี่ยนท่าทีกะทันหันของเขาได้เลยว่า ผมกำลังแตะต้องหัวข้อต้องห้ามบางอย่างเข้าให้แล้ว
แต่เพราะแบบนั้นแหละ ผมถึงยิ่งต้องถามต่อ
‘ยิ่งพวกเขามีอาการแบบนี้ ก็ยิ่งแสดงว่าฉันมาถูกทางแล้ว’
“ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะครับ เมื่อเร็ว ๆ นี้มีเหตุการณ์ความผิดปกติที่เกาะมาโลเวีย ทางเรากักกันมันได้แล้ว แต่ผมกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับมันอยู่ครับ ผมได้ยินมาว่าความผิดปกติตัวนี้เคยโผล่บนเกาะนี้เมื่อนานมาแล้ว มันชื่อว่าชายบิดเบี้ยว พวกคุณพอจะมีข้อมูลอะไรไหมครับ?”
“….”
คำพูดของผมได้รับการตอบกลับเป็นความเงียบ
บรรยากาศตึงเครียดก่อนหน้านี้ทวีความรุนแรงขึ้นตอนที่ชายทั้งสี่มองตัวผม เมื่อเห็นว่าพวกเขาเงียบสนิท ผมจึงอ้าปากจะพูดอีกครั้ง แต่กลับถูกชายร่างท้วมขัดจังหวะเสียก่อน
“ถนนเอิร์ล (Earl) เลขที่ 15”
“ครับ?”
“ไปที่นั่น แล้วคุณจะเจอคำตอบเอง”
ถนนเอิร์ล เลขที่ 15? จะได้เจอคำตอบงั้นเหรอ?
ผมอยากสอบถามเพิ่มเติม แต่ทันทีที่ผมขยับริมฝีปาก คนกลุ่มนั้นก็เริ่มพูดคุยกันเอง ทำเหมือนผม