ข้าหากันขณะมองผม แม้จะไม่มีสีหน้า แต่มันเกือบจะเหมือนกับว่ากำลังมองผมด้วยความดูถูกดูแคลน
“…..”
ผมถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นภาพนั้น ดรีมวอล์กเกอร์กลายเป็นบอดี้การ์ดของมิเรลล์ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?
“มันเจ็บ… มากเลยนะ”
เสียงของมิเรลล์ยังคงดำเนินต่อ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับว่าเธอกำลังจะร้องไห้
“หนูบอกแล้วว่าไม่อยากเล่น ทำไมคุณถึงยังเล่นต่อล่ะ? มันเจ็บนะ… หนูไม่ได้อยากเล่นเลย…”
ศีรษะของเธอลดต่ำลงเล็กน้อยขณะพูด สภาพดูน่าสงสารจนผมมองแล้วริมฝีปากกระตุก
‘ฉันเข้าใจว่ามันเจ็บ แต่ตอนนั้นฉันก็พยายามเอาชีวิตรอดเหมือนกัน ถ้าฉันตาย ความเจ็บจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่เธอต้องห่วงเลยล่ะ’
ไม่สิ พอคิดไปคิดมา…
ถ้าผมตายไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับมิเรลล์และดรีมวอล์กเกอร์ล่ะ? พวกเขาแค่กลับไปที่เก่าที่เคยอยู่ หรือว่าจะหายไปเลย?
ผมอยากรู้นิดหน่อย แต่ผมยังไม่มีแผนจะตาย เพราะอย่างนั้นคงไม่ได้รู้คำตอบในเร็ว ๆ นี้หรอก
แต่…
‘ถ้าจัดการสถานการณ์ตอนนี้ไม่ดี ฉันได้รู้คำตอบของจริงแน่’
“อะแฮ่ม”
‘เอาล่ะ ดูเหมือนว่าต้องใช้แผน B สินะ’
ผมกระแอมเบา ๆ มองพวกเขาทั้งสองสลับไปมา ก่อนจะคว้ากระเป๋าและหยิบขนมมันฝรั่งทอดออกมาหนึ่งห่อ
“…..!”
ทันทีที่ถุงขนมปรากฏ ใบหน้าของมิเรลล์ก็เปลี่ยนไป
เธอแทบจะน้
