ำลายหก ผมแอบแสยะยิ้มเมื่อเห็นดังนั้น
‘ใช่ ใช่แล้ว… ฉันเตรียมตัวมา ด้วยเจ้านี่ ฉันก็น่าจะทำให้มิเรลล์สงบลงได้ ง่ายดีจริง ๆ’
ที่น่าประหลาดใจคือโซอี้เป็นคนเอาขนมเหล่านี้ให้กับผม เธอกล่าวประมาณว่าเป็นการตอบแทนที่ผมช่วยเอาไว้ แต่น่าเสียดายที่พวกมันเป็นรสบาร์บีคิว
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เอาเป็นว่าตอนนี้ผมมีวิธียุติละครตลกเรื่องนี้แล้ว
…หรืออย่างน้อย นั่นคือสิ่งที่ผมคิด
ทันใดนั้นเอง ดรีมวอล์กเกอร์ก็วางมือลงบนไหล่ของมิเรลล์ มันดึงความสนใจจากเธอพลางส่ายศีรษะไปมา
“…..?”
อะไรว—
“ฮึ่ม คุณคิดจะติดสินบนหนูด้วยขนมงั้นเหรอ?”
“….?”
ผมจ้องมองมิเรลล์ด้วยดวงตาเบิกกว้าง เธอเพิ่งจะปฏิเสธขนม… จริง ๆ เหรอเนี่ย?
โลกนี้มันเกิดอะไรขึ้น…?
“ฮึ่ม!”
มิเรลล์ส่งเสียงฮึดฮัดอีกครั้งและหันหน้าหนี ทิ้งให้ตัวผมยืนงงไปไม่เป็น จนกระทั่งผมเห็นเธอแอบชำเลืองมองถุงขนมด้วยหางตา พลางเช็ดน้ำลายออกจากปากอย่างรวดเร็ว
ดวงตาของผมหรี่เล็กลง มือหยิบออกมาอีกห่อหนึ่ง
“ถ้าฉันให้สองห่อล่ะ?”
“ส-สอง?”
ตอนนี้มิเรลล์กำลังต่อสู้กับตัวเองอย่างหนัก เธอมองจ้องมองขนมมันฝรั่งทอด ยกฝ่ามือขึ้นมามองนิ้วตัวเองพร้อมกับพึมพำว่า ‘หนึ่ง แล้วก็อีกหนึ่ง…? สอง?’
ดวงตาของเธอเปล่งประกาย และน้ำลายสายยาวก็เริ่มย้อยลงมาถึงใต้คาง
‘เสร็จฉันล่ะ’
สีหน้าของเธอบ่งบอกทุก
