สิ่งอย่างให้ผมรับรู้
เธอกำลังจะใจอ่อน
แต่แล้ว—
“…!”
ดรีมวอล์กเกอร์วางมือลงบนไหล่ของมิเรลล์และส่ายศีรษะ
อะไ…
เพียงเท่านั้น มิเรลล์ก็ได้สติและขึงตาใส่ผม เธอรีบเช็ดน้ำลายจากปากตัวเอง
“คุณค-คิดว่าจะหลอกหนูได้งั้นเหรอ?! คะ… คุณคิดว่าหนูใจง่ายขนาดนั้นเลย?!”
เธอกอดอกและหันไปทางอื่น
“ฮึ่ม!”
ผมเกือบทำถุงขนมหลุดมือขณะที่หันความสนใจไปทางดรีมวอล์กเกอร์อย่างเชื่องช้า
มันจ้องมองผมด้วยใบหน้าว่างเปล่า แขนยังคงวางพาดบนไหล่ของมิเรลล์
ถึงผมจะอ่านสีหน้าของมันไม่ออก แต่มันดูเหมือนกำลังบอกว่า ‘ตราบใดที่ฉันอยู่ตรงนี้ นายไม่มีทางทำสำเร็จแน่’
เป็นแกเองสินะ!
นี่มันขัดขวางกันนี่หว่า!
ผมไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตาเห็นเลย ความผิดปกติของผมเองกำลังพยายามทำให้ผมโดนเชือด!
‘ไม่สิ พอนึกดูดี ๆ แล้ว นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก แต่มันก็นะ…’
ผมกัดฟันและจ้องมองกระเป๋าตัวเอง เจ้าดรีมวอล์กเกอร์ คิดจริง ๆ เหรอว่าผมไม่ได้เตรียมตัวมา? ผมไม่ได้มีแค่สองห่อหรอกนะ ผมมีมากกว่านั้นเยอะ นิ้วมือรีบหยิบออกมาอีกห่อ
“ถ้าสองไม่พอ งั้นสามห่อเป็นไง?”
“ส-สาม…?”
“ใช่แล้ว สามห่อ”
“ฮ-ฮึ่ม! หนู… ไม่ได้ง่า—”
“สี่ห่อ”
“…..”
“ฉันให้ได้มากสุดห้าห่อ จะเอาหรือไม่เอา”
“…..”
มิเรลล์ยืนนิ่งเงียบ จ้องมองฝ่ามือที่แบอยู่ของตัวเองอย่างเหม่อลอย นิ้วมือค้
