แคล้ง—
บานประตูปิดลง พวกเราทุกคนนั่งหน้าโต๊ะรูปวงรีขนาดใหญ่
หัวหน้าทีมยืนอยู่ตรงปลายโต๊ะอีกด้านหนึ่ง คิ้วดกหนาและคมกริบขมวดมุ่น แขนทั้งสองไคว้ตัวกอดอก
“พวกคุณน่าจะรู้เหตุผลที่ผมเรียกตัวมาที่นี่กันอยู่แล้วใช่ไหม?”
ไม่ครับ ผมไม่รู้
“ครับ”
“….อืม”
เมื่อเห็นคนอื่น ๆ พยักหน้า ผมก็เลยพยักหน้าตาม
แต่จริง ๆ แล้ว ผมไม่รู้อะไรเลย
“เอาล่ะ ถ้างั้น…”
หัวหน้าทีมหยิบรีโมตสีขาวอันเล็กออกมากด สั่งการให้เครื่องโปรเจกเตอร์ที่ติดตั้งอยู่เหนือพวกเราสว่างขึ้นและฉายแสงลงบนผนัง
“เนื่องจากพวกคุณมีกล้องติดตัวหมดทุกคน ผมเลยกู้ข้อมูลและไล่ดูทั้งหมด แล้วก็ได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงที่ขาดการติดต่อกับพวกคุณไป ซึ่งส่วนใหญ่มันก็ตรงกับที่พวกคุณเล่ากันมานั่นแหละ แต่ผมอยากจะไล่เรียงจุดผิดพลาดกับพวกคุณ”
จู่ ๆ หัวหน้าทีมก็หันความสนใจไปทางไคล์
เมื่อมองไคล์ เขาก็ถอนหายใจและส่ายศีรษะ เพียงแค่เห็นแวบเดียวก็รู้ได้เลยว่าเขาผิดหวังขนาดไหน
“นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ” หัวหน้าทีมพึมพำ มองไคล์ที่ก้มศีรษะอยู่ “เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นนายทำงานได้แย่ขนาดนี้ ตั้งแต่ควบคุมสติไม่อยู่ไปจนถึงประเมินสถานการณ์พลาดในหลาย ๆ ครั้ง เกิดอะไรขึ้น?”
“…..”
แม้จะมีคำถาม ไคล์ก็ยังคงนิ่งเงียบ
เขาก้มหน้าลงต่ำและกำหมัดแน่น นี่เป็นคร
