“เราจะออกเดินทางกันในอีกไม่ช้า ใครลืมของหรืออยากไปเข้าห้องน้ำก็รีบจัดการซะตอนนี้ก่อนรถบัสออก เพราะเราจะไม่จอดระหว่างทางกลับกิลด์”
เมื่อได้ยินหัวหน้าทีมพูด ผมทำเพียงแค่เหลือบมองไปทางเขาก่อนจะสวมหูฟัง ปล่อยให้เสียงเพลงไหลผ่านเข้ามาในหู
มันช่วยตัดขาดตัวผมจากเสียงรบกวนภายนอกได้
อันที่จริง มันก็ไม่ได้มีเสียงดังอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ทุกคนในรถบัสนั่งกันเงียบกริบ ต่างเพ่งมองนอกหน้าต่าง ไม่มีการปริปากแม้แต่คำเดียว
ทุกคนล้วนตกอยู่ในสภาพนี้กันหมด
อาจเป็นเพราะพวกเขาเหนื่อยล้า หรืออาจเป็นเพราะเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาหยก ๆ ทำให้ไม่มีใครอยู่ในอารมณ์ที่จะพูดคุย
ตัวผมเองก็เช่นเดียวกัน
ด้วยเหตุนั้น แม้หัวหน้าทีมจะถามย้ำอีกครั้ง เขาก็ได้รับเพียงความเงียบงันกลับมา
“เอาล่ะ ถ้างั้น…”
หัวหน้าทีมหันไปมองคนขับและส่งสัญญาณให้ออกรถ
“ดูเหมือนว่าพวกเราจะพร้อมกันแล้ว ออกเดินทางกลับได้เลยครับ”
รถบัสเริ่มเคลื่อนตัวหลังจากนั้นไม่นาน พร้อมกับทัศนียภาพนอกหน้าต่างที่เริ่มเปลี่ยนไป
“…..”
ผมพิงศีรษะกับกระจกหน้าต่าง จ้องมองทิวทัศน์ภายนอกอย่างเลื่อนลอย
ตอนนี้มีหลายสิ่งอย่างที่ผมต้องคิด แต่อย่างแรกคือ ผมต้องคิดเกี่ยวกับขั้นต่อไปที่ตัวเองต้องทำนับจากนี้
‘ฉันเพิ่งได้ SP มาค่อนข้างเยอะ เพราะงั้นก็น่าจะพอซื้อยาไป