างเติ่งเหนือนิ้วก้อย สมองพยายามประมวลผลจำนวนถุงมันฝรั่งทอดที่ผมเสนอให้
“สอง สี่ ห้า หนึ่ง สาม…?”
ผมเห็นภาพลอยมาเลยว่า ลูกตาของเธอกำลังหมุนติ้วด้วยความสับสน
ดรีมวอล์กเกอร์ยืนอยู่ข้างกายเธอ ฝ่ามือกดลงบนไหล่เจ้าตัวพยายามเรียกสติ แต่มันก็ไร้ผล
ท้ายที่สุด มันก็เบนความสนใจมาทางผมและพุ่งเข้าใส่
ผมเตรียมพร้อมเอาไว้อยู่แล้ว จึงคว้าต้นแขนทั้งสองข้างของมันไว้ได้ทัน
“แกเปลี่ยนไป ฉันเองก็เหมือนกัน…”
ดรีมวอล์กเกอร์พยายามจะผลัก แต่ผมไม่สะเทือนและพยายามผลักมันกลับ เรี่ยวแรงของพวกเราพอ ๆ กัน ไม่มีใครดันอีกฝ่ายให้ถอยได้
“คึ—!”
ทว่าดรีมวอล์กเกอร์เป็นคู่ต่อสู้ที่เคี้ยวยาก มันพยายามดึงมือผมกลับ ผมจึงโต้ตอบโดยการดึงแขนมันคืน พวกเรายื้อยุดฉุดกระชากกันแบบนี้อยู่หลายนาที จนกระทั่ง—
“…..ฮึ่ม!”
มิเรลล์แค่นเสียงออกมา เราทั้งสองต่างแข็งค้าง
หัวใจของผมร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มแทบจะทันที ส่วนดรีมวอล์กเกอร์มองผมอย่างผู้ชนะ
“หนูไม่ใช่ผู้หญิงเห็นแก่กินหรอกนะ”
มือน้อยสองข้างไพล่หลัง มิเรลล์มองผมและส่ายหน้า
‘บ้าเอ๊ย ฉันมีแค่ห้าห่อ… ฉันควรจะบอกเธอดีไหมว่าหาเพิ่มมาให้ได้? หรือ—’
“ฮึ่ม ฮึ่ม!”
มิเรลล์เดินทอดน่องไปข้างหน้า ก้มลงตะครุบถุงขนมทั้งหมดไว้ในอ้อมแขนจนผมมองไม่เห็นตัวเธอ ก่อนจะเดินกลับไปยังภาพวาดและโยนพวกมันเข้าไปข
