าพาดผ่านตัวผมขณะที่มันพยายามจะโจมตี แต่—
กึก!
การกระทำของมันหยุดกะทันหัน
ตอนแรกผมสับสนจนถึงกับไปไม่เป็น แต่ไม่นานผมก็เข้าใจทุกสิ่ง
‘…มันได้ผล แผนฉันมันได้ผล!’
เมื่อจ้องมองไปยังชายบิดเบี้ยวและเห็นมันกระตุกอีกครั้งหนึ่ง ผมก็บอกได้เลยว่ามันกำลังดิ้นรนกับการยอมรับความเป็นจริงอยู่
ในจังหวะนั้นเอง ผมก้าวถอยหลังออกมา
ห่างจากชายบิดเบี้ยว
เอี๊ยดด!
พื้นไม้ลั่นเสียงใต้ฝ่าเท้า ชายบิดเบี้ยวจ้องมอง
แต่…
กึก!
ตัวมันไม่ได้ขยับตาม
นั่นคือตอนที่ผมเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าแผนของตัวเองสำเร็จแล้ว
ทว่าผมยังไม่กล้าวางใจ สายตากวาดมองรอบบริเวณจนกระทั่งไปหยุดอยู่ตรงบันไดที่อยู่ไกลออกไป
ทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดคือการมุ่งตรงไปยังจุดนั้นแล้วขึ้นไปยังชั้นสองก่อนจะออกไป เดิมทีผมคิดจะฆ่ามันด้วยมีดในมือตัวเอง แต่ผมรู้สึกว่านั่นไม่ใช่ไอเดียที่ดีเท่าไหร่นัก
‘หนีเนี่ยแหละดีสุด ฉันไม่อยากเสี่ยงไปมากกว่านี้แล้ว’
อย่างไรก็ตาม ตอนที่กำลังจะก้าวเดินไปที่นั่น ผมกลับหยุดฝีเท้า
ศีรษะหันไปอย่างเชื่องช้า สายตาตกลงบนฝาผนัง ณ บทกวีที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์
กึก! กึก!
ชายบิดเบี้ยวยังคงกระตุกไม่หยุดในขณะที่ผมจ้องมองบทกลอน
‘ถึงจะน่าเสียดายหน่อยตรงที่ฉันยังเขียนไม่จบก็เถอะ แต่ข้อความมันสื่อชัดพอแล้วล่ะนะ’
สายตามองชายบิดเบี้ยวเป็นครั้
