ุกคิดขึ้นมาได้ว่าความผิดปกติตัวนี้น่าจะได้ยินเสียงของพวกเขาตอนที่อยู่ในบ้านไปหมดแล้ว
แต่เนื่องจากมันยังไม่ได้ใช้เสียงของเขา… จึงมีความเป็นไปได้มากว่าทฤษีก่อนหน้านี้จะถูกต้อง และนี่ไม่ใช่เสียงเซธจริง ๆ
ปัญหาเดียวคือ ไคล์ไม่แน่ใจ
“อ-อ๊ะ… เจ็บ!”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงทรมานของเซธ ไคล์ก็กัดริมฝีปาก พยายามสงบสติอารมณ์ให้นิ่งอย่างสุดความสามารถ
‘อย่าหลงกลมัน หลงกลไม่ได้เด็ดขาด’
มันช่างยากเหลือเกินสำหรับไคล์
เซธเป็น… หนึ่งในสมาชิกครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนของเขา
เขาไม่สามารถยกโทษให้ตัวเองได้แน่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเซธ
“อ๊ากกกกก!”
“…..!”
ร่างกายของไคล์สั่นสะท้านไปทั้งตัวเมื่อเขาเห็นความผิดปกติตัวนั้นจู่ ๆ ก็ยกนิ้วยืดยาวขึ้นมาจ่อลำคอของเซธ กรีดกรายผ่านเนื้อหนังจนโลหิตเริ่มหลั่งไหลลงมาตามแนวคอ
รอยยิ้มบนใบหน้าความผิดปกตินั้นบิดเบี้ยวยิ่งขึ้น ราวกับสัมผัสได้ถึงความทุรนทุรายของไคล์
“ช่วยด้วย! อ๊าาาาา—!”
เสียงร้องอู้อี้ฟังดูบีบคั้นหัวใจของเซธดังสะท้อนก้องในห้องอย่างต่อเนื่อง ไคล์ยิ่งตัวชาวาบ
‘มันไม่ใช่ของจริง มันไม่ใช่ของจริง มันไม่ใช่ของจริง’
ภายนอกแม้จะดูสงบ เล็บของเขากลับจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือในขณะที่ดวงตาแดงก่ำ เขากำลังข่มใจตัวเองอย่างหนักหน่วง สายตาเลื่อนไปทางด้านคนอื่น ๆ ที่ดูจ
