ะไม่ได้รับผลกระทบมากนัก
แตกต่างจากเขา ทุกคนล้วนจ้องมองบทกลอนบนผนัง เหมือนกำลังพยายามหาทางแก้ไขสถานการณ์
แต่แล้ว…
“ฮ่าาา!”
เสียงกรีดร้องของเซธดังยิ่งขึ้น พร้อมด้วยร่างกายที่สะดุ้งสุดตัว
ใบหน้าของไคล์พลิกผันทันทีที่เห็นชายบิดเบี้ยวแทงนิ้วยาวเก้งก้างเข้าไปในไหล่เซธ
คราวนี้…
ไคล์รับรู้เลยว่าเสียงกรีดร้องนั้นเป็นของจริง และสีหน้าของเขาก็พังทลายลง
โหนดภายในสมองของเขาลุกโชติช่วง ร่างกายทุกส่วนแข็งเกร็งขณะเตรียมตัวที่จะลงมือ แม้เขาจะยังไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะต่อสู้กับความผิดปกติตรงหน้า แต่เขารู้ตัวว่าไม่อาจเสียเวลาได้อีกต่อไปแล้ว
เขา—
“ฮิฮิฮิฮิ~”
ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะคิกคักก้องวานไปทั่วห้อง บรรยากาศพลันชะงักงัน
นิ้วของชายบิดเบี้ยวแช่ค้างกลางอากาศ ศีรษะของมันเหวี่ยงไปทางหน้าต่างบานไกล ซึ่งมีใบหน้าเล็ก ๆ เมียงมองอยู่
สมองของไคล์ชาหนึบเมื่อเห็นภาพนั้น
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก?
เกิดอะไร…? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
พอมองดูดี ๆ แล้ว เขาก็พบว่าสาวตัวน้อยไม่ใช่เด็กผู้หญิงธรรมดา เธอ… ให้ความรู้สึกเหมือนจะเป็นความผิดปกติเช่นเดียวกัน และนั่นทำให้ใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
‘อย่าบอกนะว่า…’
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขาทั้งประหลาดใจและตกใจยิ่งกว่าคือชายบิดเบี้ยว มันหายตัวจากจุดเดิม และปรากฏอยู่
