บริเวณหน้าต่าง ชะโงกออกไปเพื่อมองเด็กสาวตัวเล็ก
ทว่า…
“ฮิฮิฮิ~”
เสียงหัวเราะของเธอดังกึกก้องอีกครั้งหนึ่ง
คราวนี้มาจากคนละทิศคนละทาง ซึ่งดูเหมือนว่าจะมาจาก… ชั้นบน?
“เล่นกัน~ เล่นกัน~ เล่นกัน~ คุณจะเล่นกับหนูไหมคะ?”
เส้นขนหลังมือลุกซู่เมื่อได้ยินเสียงของเธอ บางสิ่งบางอย่างในน้ำเสียงนั้นชวนให้ความรู้สึกขนพองสยองเกล้าสุดขั้ว แต่ในขณะเดียวกัน ชายบิดเบี้ยวก็หายตัวอีกครั้ง พร้อมกับเสียง ‘ตึบ’ แผ่วเบาแว่วจากเหนือศีรษะ
ตอนนั้นเองที่ไคล์ตระหนักได้ว่า ชายบิดเบี้ยวคงขึ้นไปยังชั้นสองเรียบร้อยแล้ว
เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหัวของเขา
‘นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ?’
เด็กผู้หญิงตัวเล็กเป็นใคร? และเธออยู่ฝ่ายไหน? ไม่สิ ที่สำคัญกว่านั้นคืออยู่ดี ๆ เธอถึงโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้แบบนี้ได้ยังไงกัน? รายงานจากหน่วยสอดแนมเองก็ไม่มีการกล่าวถึงตัวเธอเลยแม้แต่บรรทัดเดียว…
เกิดอะไรขึ้นกันแน่…?
คำถามมากมายพรั่งพรูเข้ามาในสมองของไคล์ แต่เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวหาคำตอบ เขาหันความสนใจกลับไปยังเซธ
เขากำลังจะขยับเข้าไปหาเซธ แต่แล้วเซธก็ได้หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา เริ่มพิมพ์อะไรบางอย่าง
เขาลงนิ้วพิมพ์รวดเร็วกว่าตอนที่พิมพ์บนแล็ปท็อปมาก จนกระทั่งพิมพ์ข้อความเสร็จ เขาก็พลิกโทรศัพท์
