บรรยากาศตึงเครียดอย่างน่าเหลือเชื่อ
แทบไม่มีใครขยับเขยื้อนแม้แต่กล้ามเนื้อส่วนเดียว ใบหน้าของพวกเขาแข็งทื่อไม่ต่างจากร่างกาย
ตั้งแต่จังหวะนี้เป็นต้นไป พวกเราทุกคนกำลังเล่นเกมวิปลาสและเบี้ยวบิดของมัน เกมที่หากเกิดเสียงใด ๆ ล้วนส่งผลถึงตาย มันฟังดูง่ายในทางทฤษี แต่นี่ไม่ใช่ความผิดปกติธรรมดาทั่วไป มันทั้งฉลาดเป็นกรดและพร้อมจะงัดทุกกลเม็ดมาใช้เพื่อบีบใครสักคนให้ทำเสียง
ตึก… ตัก! ตึก… ตัก!
ผมรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจอันหนักหน่วงกดทับหน้าอกตัวเอง สายตามองไปยังคนอื่น ๆ
นิ้วมือค่อย ๆ เลื่อนลงจากปาก ห้องตกอยู่ในความเงียบงัน
ทุกเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ คมชัดยิ่งขึ้นอีกครั้งหนึ่งท่ามกลางความเงียบนั้น: เสียงหยดน้ำอยู่ไกล ๆ เสียงไม้ลั่นเบื้องล่างยามที่ชายบิดเบี้ยวขยับ เสียงลมหายใจเงียบเชียบเป็นจังหวะของทุกคนในห้อง
ผมได้ยินทั้งหมด และ… มันให้ความรู้สึกหายใจไม่ออก
ผมกำมีดแน่น ครุ่นคิดที่จะหมุนตัวกลับไปจ้วงชายบิดเบี้ยว แต่เมื่อเห็นว่าไคล์และคนอื่น ๆ ไม่เคลื่อนไหว ผมจึงเข้าใจแจ่มแจ้งว่าความผิดปกติตัวนี้มันแข็งแกร่งมาก
ผมคงโดนเชือดทันทีถ้าพยายามทำอะไรแบบนั้น
“ช-ช่วยด้วย… ใครก็ได้ช่วยฉันที…”
เสียงทุรนทุรายจนเกือบจะหลอกหลอนของหนึ่งในสมาชิกผู้เคราะห์ร้ายดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง ทุกคนต่างเกร็งตัว
