ทันทีที่ได้ยิน
เกม… กำลังเริ่มต้นอีกครั้งหนึ่ง
หากนับรวมตัวผมด้วยแล้ว ตอนนี้ก็เหลือกันเพียงห้าคน ผมรู้จักแค่ไคล์กับโซอี้ ส่วนอีกสองคน ผมไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตาเท่าไหร่นัก
“…ไ-ได้โปรด มันเจ็บมาก ๆ”
ผมกลั้นหายใจ พยายามประคองสติเอาไว้ให้ได้นิ่งมากที่สุด
ฝ่ามือของผมชุ่มเหงื่อจนต้องเช็ดกับกางเกงอยู่หลายครั้ง
‘เควสต์ลำดับชั้นที่สองภาษาอะไรเนี่ย? ทำไมมันรู้สึกยากกว่าอันก่อนอีกวะ!’
ข้อเท็จจริงที่ว่าแม้แต่ไคล์ก็ยังตึงมือนั้น เป็นข้อพิสูจน์ชั้นดีถึงความยากของมัน
ยกเว้นแต่ว่า…
กุญแจสำคัญในการคลี่คลายสถานการณ์ มันอยู่ตรงหน้าแทบจะทิ่มตาผมมาโดยตลอด
‘ไม่สิ เดิมทีเควสต์มันให้หาข้อมูลเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยว ไม่ใช่กำจัดมัน งั้นตอนนี้คือสถานการณ์มันบานปลายเกินเป้าหมายเควสต์ไปแล้วเหรอ? …หรือว่านี่ยังเป็นส่วนหนึ่งของเควสต์อยู่?’
ผมพยายามอย่างหนักที่จะทำความเข้าใจในส่วนนี้
แต่ผมก็ไม่จำเป็นต้องคิดให้ปวดสมองมากนัก ฝ่ามือปลดกระเป๋าออกจากหลังอย่างช้า ๆ แล้วจึงเริ่มหยิบแล็ปท็อปออกมา
“…..?”
“…..!”
ใบหน้าของไคล์และคนอื่น ๆ เปลี่ยนไปหลังจากที่เห็นผมทำแบบนั้น
อย่างไรก็ตาม ผมไม่สามารถอธิบายเหตุผลที่หยิบแล็ปท็อปออกมาให้พวกเขารับรู้ได้ จังหวะนี้ผมแค่ต้องการยืนยันอะไรบางอย่างเท่านั้น
‘ขอให้ได้ผลเถอะ ขอร้องเลยนะ’
