เมื่อเห็นว่าชายบิดเบี้ยวไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ต่อการกระทำของผม นิ้วมือจึงกดเปิดเครื่องและเข้าแอป ก่อนจะปักหลักสายตาไว้บนช่องแชต
ผมเม้มริมฝีปากแน่นจนในท้ายที่สุดก็เริ่มพิมพ์ ทุกครั้งที่กดแป้นพิมพ์ต้องเป็นไปอย่างเชื่องช้า มือต้องนิ่งมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะผมไม่อยากให้เกิดเสียงแม้แต่นิดเดียว
การพิมพ์ข้อความใช้เวลานานกว่าที่คาด แต่ในที่สุดผมก็พิมพ์คำถามสำเร็จ
[สถานการณ์นี้ยังอยู่ในเควสต์? ความยากเปลี่ยน?]
เพื่อเป็นการประหยัดเวลาและด้วยสภาพที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ผมจึงไม่ได้พิมพ์เป็นรูปประโยคครบถ้วนนัก แต่… มันก็เพียงพอแล้ว
อย่างน้อย ผมก็หวังว่ามันจะพอเข้าใจ
นิ้วมือกดปุ่ม [Enter] เฝ้ารอคำตอบด้วยความระแวดระวัง
‘ได้โปรด… บอกฉันสักอย่างที ได้โปรด…’
ในบางครั้ง ช่องแชตก็ไม่มีการตอบกลับ ผมจึงได้แต่ภาวนาให้ครั้งนี้มันตอบ
ผมได้แต่รอคอยให้คำตอบมาถึงในเร็ววันอย่างใจจดใจจ่อ
แต่ละวินาทีเริ่มลากยาว สรรพเสียงรอบกายแหลมบาดประสาท แรงกดดันเกินจะทนก่อตัวขึ้นบนทรวงอก
ผมรออยู่แบบนั้น จนรู้สึกเหมือนกับต้องรอไปตลอดกาล
และในที่สุด…
คำตอบก็มาเยือน
[ใช่ ไม่]
“…..!”
มันเป็นเพียงสองคำสั้น ๆ แต่ก็เพียงพอที่จะบรรเทาความกดดันในจิตใจของผมลงได้มาก
‘โอเค โอเค… เควสต์กับความยากยังเหมือนเดิม
