แปลว่าสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ถึงกับสิ้นหวัง! มันต้องมีทางแก้แน่ ๆ ระบบประเมินว่าเควสต์เป็นลำดับชั้นที่สอง ถ้างั้นมันก็ต้องเป็นสิ่งที่ฉันทำได้’
แต่อะไรล่ะ?
จุดอ่อนของสัตว์ประหลาดตัวนี้คืออะไรกันแน่?
เสียงหรือเปล่า? ถ้าผมทำให้เกิดเสียงดังเยอะ ๆ มันจะหาตัวผมยากขึ้นไหม?
หรือว่า… จุดอ่อนของมันคืออย่างอื่น?
ผมทบทวนบทกลอนบนผนังอีกครั้งหนึ่ง กวาดไล่เรียงแต่ละคำภายในหัว เชื่อมโยงทุกสิ่งเข้ากับทุกอย่างที่ผมเผชิญมา
‘ชายบิดเบี้ยวล่าตามเสียง อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่กลอนพยายามจะสื่อ ตราบใดที่ไม่มีใครทำให้เกิดเสียง มันก็จะไม่เจอตัว ซึ่งตอนนี้ฉัน… โดนเจอตัวแล้ว แต่ก็ยังโดนลากไปเล่นเกมผีบ้านี่อยู่ดี หรือว่าชายบิดเบี้ยวมันมีเงื่อนไขเฉพาะเจาะจงกว่านั้น…?’
“ท-ทำไม… ไม่มีใครช่วยฉันเลยล่ะ? ข-ขอร้อง…”
ด้วยความที่กำลังจมอยู่ในความคิด ผมจึงแทบไม่ได้ฟังเสียงของชายบิดเบี้ยวเลย มันเริ่มเดินวนเวียนรอบตัวพวกเรา ร่างกายค่อมลงเล็กน้อย ใบหน้าเตร็ดเตร่ไปทั่ว พลางหยุดนิ่งเป็นระยะตรงหน้าทีละคนในห้องแห่งนี้
“ไ-ได้โปรด”
มันยังคงเล่นเกมของมันต่อไป ใช้ทุกวิถีทางเพื่อทำให้ใครสักคนพลาดพลั้ง
จากประสบการณ์ที่เพิ่งโดนมากับตัว ผมรู้ว่ามันจะงัดลูกไม้สักอย่างหนึ่งตามมาในอีกไม่ช้า
นั่นเลยเป็นสาเหตุที่ผมต้องคิด
