ให้ไว
‘คิดสิ คิดสิ คิด… ฉันจะออกจากสถานการณ์แบบนี้ได้ยังไง? จุดอ่อนของชายบิดเบี้ยวคืออะไร? อะไ—’
ทันใดนั้นเอง ผมก็นิ่งงัน
ผมยกมือขึ้นกุมปากเมื่อจู่ ๆ ก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง
‘บางทีฉันอาจจะคิดผิดมาตลอด ฉันมัวแต่หาจุดอ่อนของชายบิดเบี้ยว แต่ถ้าเกิดว่า… จุดอ่อนที่ฉันต้องหาไม่ใช่ในตัวมัน แต่เป็นในเกมที่เรากำลังเล่นอยู่ล่ะ?’
ความคิดของผมหยุดลงตรงบทกลอนและประสบการณ์ก่อนหน้านี้
ข้อสันนิษฐานมากมายแล่นผ่านหัวสมอง ดวงตาทั้งสองไล่เรียงตามตัวอักษรบนผนัง
ผมจ้องมองกลอนอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ไม่กี่บรรทัด
หนึ่งคำขาน ปรากฏ เขาลอยพลิ้ว
เสียงปลิดปลิว กรีดร้อง เขาเข้าใกล้
เสียงเขาอาจ เปลี่ยนแปลง แต่กายไม่
จงระวัง เสียงเพรียก เขาเรียกได้
เจ้ารู้ล่วง ชายบิดเบี้ยว มิเคยจาก…
เว้นเสียว่า ยอมฝัง เสียงเจ้าฝาก
เสียง…
บทกวีหลายท่อนบอกเล่าเกี่ยวกับเสียงของคน
ขณะที่สมองกำลังประมวลผล ความคิดหนึ่งพลันปรากฏ
‘จะว่าไปแล้ว ฉันทำเสียงดังไปตั้งหลายครั้ง ชายบิดเบี้ยวก็หาฉันเจอทุกครั้ง แต่มันไม่เคยโจมตีเลย มันลงมือแต่ตอนที่มีคนพูดออกมา…’
ถ้าหากว่า…
ชายบิดเบี้ยวจำเป็นต้องได้ยินเสียงคนนั้นพูดก่อนถึงจะฆ่าได้ล่ะ?
เสียงจากสภาพแวดล้อมดึงดูดมันมาหาก็จริง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่มันต้องการ
สิ่งที่มันต้องการคือ เสีย
