ตุสมผลเลย’
จากนั้น…
“เรย์มอนด์”
ไคล์กระซิบโดยที่ใบหน้ายังคงหันมาทางผม
“…ไม่ใช่นายบอกว่าไม่เจออะไรเลยงั้นเหรอ? ทำไม—”
“ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ นะ” ชายผู้มีดวงตาสีแดงเข้มตอบกลับ สายตาของเขาสอดส่ายไปทั่วทุกหนแห่งแบบเอาเป็นเอาตาย “ตลอดเวลาที่ผ่านมา… ไม่สิ แม้แต่ตอนนี้ ฉันก็ยังสัมผัสอะไรไม่ได้เลย แปลกมาก เรื่องแบบนี้เป็นไปได้ยังไงเนี่ย?”
จนแล้วจนรอด เขาก็หันมามองผม
“นายรู้สึกอะไรอีกบ้างไหมนอกจากเจ้าพวกนี้? ความผิดปกติมันมาหานายรึเปล่า…? ไม่นะ เดี๋ยวก่อน… ไม่เห็นจะสมเหตุสมผลเลย ทำไมมันถึงเลือกมาหานายแทนที่จะเป็นพวกเราล่ะ?”
นั่นเป็นคำถามที่ผมเองก็อยากรู้เช่นกัน
ทำไมมันถึงพุ่งเป้ามาที่ผม ไม่ใช่พวกเขา? ทั้ง ๆ ที่มันแสดงชัดเจนมาโดยตลอดว่าจะโจมตีคนที่สร้างเสียงเยอะที่สุด
ผมรู้ข้อนี้ดีเพราะเห็นกของมันบนผนัง และตัวผมก็ได้ทดสอบมันแล้วด้วย
‘มันจะมาหาเฉพาะคนที่ทำให้เกิดเสียง แต่ว่า… ในจังหวะนี้ ทำไมมันถึงไม่ปรากฏตัวออกมาล่ะ?’
ทำไมกัน?
ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?
โซอี้เงยหน้าขึ้น เหมือนกับนึกอะไรบางอย่างออกกะทันหัน
“พอมาลองคิดดูแล้ว เงื่อนไขที่เราเห็นตอนศึกษาความผิดปกติตัวนี้คือ มันชอบโจมตีคนที่อยู่คนเดียวในบ้านสองชั้น บางทีนั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่มันเลือกเขาก็ได้”
“…อ้
