รพูดของพวกเขา มันสื่อชัดเจนว่าจำนวนเท่านี้ไม่ได้มากมายสำหรับพวกเขาเลย
ถ้าเป็นอย่างนั้น รางวัลที่สูงกว่านี้มันจะขนาดไหน?
…แล้วเงินเดือนของพวกระดับท็อปล่ะ? ได้กันเท่าไหร่?
ทันใดนั้นเอง ผมก็เริ่มสงสัยในการตัดสินใจของตัวเองที่ปฏิเสธข้อเสนอเข้ากิลด์ไปก่อนหน้านู้น
“ทุกคนคาดสายรัดนิรภัยเรียบร้อยดีใช่ไหม? เช็กอีกทีให้แน่ใจกันด้วยนะว่าทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าทีม ผมก็มองลงไปยังสายรัดของตัวเองและลองดึงสองสามครั้ง มันดูค่อนข้างปลอดภัยสำหรับผมนะ
สายรัดนิรภัยไม่ใช่สิ่งเดียวที่ติดกับร่างกาย ศีรษะของผมมีกล้องตัวหนึ่งแปะไว้ด้านบน และตามลำตัวยังมีเซ็นเซอร์ตรวจจับชีพจรที่คอยส่งสัญญาณกลับไปให้เหล่าเจ้าหน้าที่ด้านบนรับทราบอีกด้วย
“โอเค ดูเหมือนทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ พวกคุณลงไปในรอยแยกกันได้เลย”
หัวหน้าทีมทำนิ้วหมุนวนในอากาศ หันหลังกลับก่อนจะกล่าว “ขอให้ทุกคนโชคดี”
สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันมาเยือนชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนที่สมาชิกหน่วยสำรวจจะกระโดดลงไปในรอยแยก
เมื่อมองดูร่างของพวกเขาเลือนหายลงไปในกองซากศพนับไม่ถ้วนเบื้องล่าง ผมก็เริ่มลังเลกับการตัดสินใจของตัวเอง แต่พอนึกถึงแต้ม SP ที่จะได้รับและความยากของเควสต์แล้ว ผมจึงรู้สึกว่ามันพอไหว
‘ฉันทำได้! ฉันทำได้!’
ผมเรี
