ยกขวัญกำลังใจตัวเองให้ฮึดขึ้น กำลังจะก้าวลงไปในรอยแยก แต่ไคล์กลับยื่นมือมาขวางไว้เสียก่อน
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“นายแน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้จริง ๆ น่ะ? ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจู่ ๆ นายถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ แต่… มั่นใจแล้วใช่ไหมว่าจะลงไป? งานนี้มันอันตรายสุด ๆ แบบนายอาจจะตายเมื่อไหร่ก็ได้เลยนะ ทันทีที่เราลงไปข้างล่างนั่น ฉันจะดูแลนายไม่ได้แล้ว และก็จะปฏิบัติกับนายเหมือนคนอื่น ๆ ด้วย ฉันแค่บอกนายไว้ก่อนที่เราจะลงไปกันน่ะ นายโอเคใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินคำพูดของไคล์ ผมก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยอันจริงใจที่แฝงอยู่ภายในประโยคเหล่านั้น เขาเป็นห่วงผมมากจริง ๆ
ผมรู้เรื่องนั้นดี
แต่…
“อืม ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ทำหน้าที่ของนายไปเถอะ ฉันจะคอยช่วยเท่าที่ทำได้เอง”
ไคล์หลับตาลง สีหน้าของเขาดูเหมือนจะคาดเดาคำตอบแบบนี้จากผมไว้อยู่แล้ว
ท้ายที่สุดเขาก็พยักหน้า ฝีเท้าขยับไปหาสมาชิกทีมคนอื่น พร้อมจะทิ้งตัวลง
“ตกลง งั้นเจอกันที่อีกฝั่งนะ”
“ได้…”
หลังจากที่เขากระโดดไปแล้ว ผมนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องมองสมาชิกในทีมคนอื่น ๆ กำลังกระโดดลงไปในรอยแยกแบบเงียบ ๆ
ในบรรดาทั้งหมด มีเพียงโซอี้คนเดียวที่ผมจำได้
ส่วนคนอื่น ผมไม่ค่อยคุ้นหน้าเท่าไหร่นัก
‘ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน’
เมื
