่อเห็นคนสุดท้ายกระโดด ผมก็ขยับเข้าไปใกล้รอยแยก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
จากนั้น—
ผมกระโดดลงไป
“อั่ก—!”
ร่างกายร่วงหล่น มวลอากาศทะลักออกจากปอด เหล่าฝ่ามือเปราะบางอันเย็นเยียบยื่นออกมาจากความมืดมิด สัมผัสกับผิวหนังของผม นิ้วมือแห้งกร้านราวกับรากไม้ตายซากพันรัดรอบแขน ขา และลำคอ ดึงตัวผมให้ลงสู่เบื้องล่าง
ผมพยายามขัดขืน ทว่าแรงบีบรัดนั้นรังแต่จะยิ่งทวีความแข็งแกร่ง ผิวหนังครูดกับเล็บแหลมคมของพวกมัน จนกระทั่งผมหันศีรษะไป เห็นดวงตาไร้ชีวิตคู่หนึ่งจ้องเขม็งโดยตรง
ผมหอบหายใจ แต่กลับไม่มีอากาศไหลเวียนเข้ามา
การหายใจยากลำบากมากขึ้น ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในโลงศพ เหมือนตัวเองกำลังถูกฝังทั้งเป็น
และพวกมันยังคงลากผมลงไปเรื่อย ๆ
ในท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างดับสูญสู่ความมืดสนิท
