ผมสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บ ขณะจ้องมองหน้าต่างเควสต์
โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนั้นทำเอาร่างกายสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้ผมจะพอรู้ตัวอยู่แล้ว แต่การได้เห็นมันเขียนบอกต่อหน้าต่อตาแบบนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก
ข่าวดีในสถานการณ์นี้มีเพียงบรรทัดเดียวคือ ความยาก
มันอยู่แค่ลำดับชั้นที่สอง
ซึ่งแทบจะหมายความว่า ผมไม่ต้องเผชิญหน้ากับชายบิดเบี้ยว
อย่างน้อย… ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ
“แปลกใจจังที่คุณชวนผมมาแทนที่จะเป็นไคล์ ถ้าเป็นเขาคนนั้น เรื่องก็น่าจะง่ายกว่าไม่ใช่เหรอครับ?”
หลังจากเดินผ่านฝูงชนบริเวณหน้าที่พักชั่วคราวมาได้ หนูท่อก็พูดต่อ วันนี้เขาดูจะอารมณ์ดีทีเดียวเชียว
นี่เขาดีใจขนาดนั้นเลยเหรอที่ผมชวนมาด้วยเนี่ย?
“ผมมั่นใจว่าเขาฝีมือดีกว่าผมเยอะเลยนะ อะไรทำให้คุณอยากมากับผมล่ะครับ?”
เป็นเพราะคนอื่น ๆ จะสังเกตเห็นทันทีถ้าไคล์หายหน้าไป?
เป็นเพราะผมไม่อยากมาตัวคนเดียว?
…และเป็นเพราะผมไม่รู้จักคนอื่นนอกเหนือจากนี้แล้ว?
เหตุผลมีมากมายก่ายกอง
แต่เหตุผลแบบนั้น ใครเขาจะพูดออกมาตรง ๆ กันล่ะ
ผมเลยได้แต่ยักไหล่และตอบแบบขอไปที
“ก็แค่รู้สึกอยากชวนน่ะ”
“อ้อ ดีจังเลยครับ”
โชคดีที่หนูท่อเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับคำตอบของผม เขาก็แค่ดูมีความสุขในขณะที่พวกเราเดินตรง
