ไปยังบ้านหลังหนึ่ง
เมื่อเห็นสถานที่อันคุ้นตา เราทั้งคู่ก็หยุดเท้า
สายเทปสีเหลืองล้อมกั้นไว้รอบบ้านเพื่อไม่ให้ใครเข้าไป พร้อมกับมีเจ้าหน้าที่ประจำการอยู่ทั่วบริเวณ
‘ดูเหมือนจะยากกว่าที่คิดแฮะ’
ผมคิดพลางจ้องมองตัวบ้านจากระยะไกล พอเห็นเจ้าหน้าที่ทั้งหมดที่อยู่รอบ ๆ แล้ว ผมก็ตระหนักได้ว่าการจะเข้าไปข้างในคงเป็นเรื่องท้าทายพอสมควร
…อย่างน้อย นั่นคือสิ่งที่ผมคิดในตอนแรก
“สวัสดีครับ”
หนูท่อก้าวไปข้างหน้า หยิบบัตรประจำตัวออกมา แล้วแสดงให้เจ้าหน้าที่คนหนึ่งดู
เจ้าหน้าที่หันความสนใจมาทางผม ก่อนจะพยักหน้าและยกเทปกั้นขึ้น ส่วนเจ้าหนูท่อกวักมือเรียกผม
“มาสิครับ ไปกันเถอะ”
“…..”
สายตาจ้องมองเขา ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี
เขาเข้าไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ? นั่น…
“คือว่าเทปพวกนี้เอาไว้กั้นคนทั่วไปเฉย ๆ น่ะครับ แต่เราทั้งคู่ทำงานให้กิลด์ พวกเขาเลยไม่ได้ห้ามเราครับ”
“….อ้อ”
คำพูดของเขาฟังดูสมเหตุสมผลมากทีเดียว
‘ฉันว่าพาเขามาด้วยก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่เลยนะ’
ในที่สุดพวกเราสองคนก็ก้าวเข้าไปในบ้าน แผนผังอันคุ้นเคยปรากฏแก่สายตา ผมกวาดมองไปโดยรอบ สถานที่แห่งนี้ให้ความรู้สึกวังเวง ไม่มีแสงไฟ ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิต และไม่มีเจ้าหน้าที่แม้แต่คนเดียว
หนทางเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้ผมสามารถมองเห็นได้
