กาลเวลาเริ่มผ่านไป
ตลอดเวลานั้น ไม่มีใครส่งเสียงใด ๆ ออกมาเลย ทุกคนต่างจดจ่อความสนใจอยู่กับจอมอนิเตอร์ตรงหน้า
เหล่านักโทษยังคงอยู่ในห้องของตน บางคนนอนหลับ บางคนพลิกอ่านหนังสือ และบางคนก็เดาะลูกบอลยางกับผนังเป็นจังหวะซ้ำซากไร้จุดมุ่งหมาย มีเพียงไม่กี่คนที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งอย่างภายนอกด้วยความกังวลใจ หลงเหลือไว้เพียงแสงจันทร์เบาบางส่องลอดลงมาสัมผัสกับพื้นไม้
ความรู้สึกอึดอัดแปลกประหลาดเข้าครอบงำห้อง พวกเรานั่งกันแบบเงียบเชียบ เฝ้ารอให้บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น
อะไรก็ได้
ติ๊ก ติ๊ก—
เสียงเดินของนาฬิกาเด่นชัดยิ่งขึ้น ผมจับจ้องไปยังมอนิเตอร์จอหนึ่งเงียบ ๆ
ภายในนั้น ผมเห็นนักโทษที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี
เขาคือคนที่สร้างความประทับใจไว้ใหญ่หลวงที่สุด
ก็เขาเป็นนักโทษคนแรกที่โจมตีเชียวนะ จะไม่ให้ฝังใจได้ยังไงล่ะ?
เขากำลังขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ดวงตาเหม่อลอยว่างเปล่า ร่างกายหดเกร็งเข้าหากัน
ในตอนแรก ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่ว่า…
‘เขาดูซีดไปหน่อยไหมนะ?’
เมื่อมองใกล้ ๆ แล้ว ทั่วทั้งใบหน้าของเขาล้วนซีดเผือด เขายังคงซุกตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม… ราวกับว่ากำลังพยายามหลบซ่อนจากบางสิ่งบางอย่าง
ผมไม่ใช่คนเดียวที่สังเกตเห็นอาการผิดปกติ
ไม่นานนัก หัวหน้าทีมและคนอ
