ปึง!
เมื่อเสียงประตูปิดดังขึ้น ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันแสนประหลาด
ผมรออยู่หนึ่งนาทีเต็ม ก่อนจะปิดเพลงและเอนหลังพิงเก้าอี้
“เกือบไปแล้ว…”
ผมรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ตั้งแต่ตอนที่เจอโรวานนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ผมต้องพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อให้เขาลืมเรื่องภาพวาดและดรีมวอล์กเกอร์ เพราะผมปล่อยให้เขาเปิดเผยเรื่องของพวกมันไม่ได้เด็ดขาด
ถ้าเกิดเขาดันไปแจ้งทางกิลด์ขึ้นมา ผมก็ต้องหาทางอธิบายให้พวกเขาฟังว่าได้พวกมันมาอย่างไร ซึ่งนั่นอาจจะลามไปถึงเรื่องระบบและอะไรไร้สาระอีกต่าง ๆ นานา
ผมไม่อาจรับความสุ่มเสี่ยงได้ และด้วยเหตุนี้เอง…
ผมเลยจัดการ ‘ปั่นหัว’ จนเขาเชื่อว่ามันเป็นเพียงฝันร้ายและความเครียดที่สะสมมานาน
ในตอนแรก ผมกังวลว่ามันจะไม่ได้ผลด้วยซ้ำ แต่พอมองดูเสื้อตัวเองและเห็นรอยเปียกชุ่ม ผมก็รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดีทีเดียว
“ฉันคงต้องทิ้งเสื้อตัวนี้แล้วแหละ”
ใครจะไปคิดล่ะว่าอยู่ดี ๆ โรวานก็น้ำตาไหลเป็นเขื่อนแตกแบบนั้น?
บอกตามตรงเลย ผมเองก็ตั้งตัวไม่ติดเหมือนกัน
“เอาเถอะ ที่สำคัญคือมันได้ผลแล้ว อย่างน้อยก็ในตอนนี้”
ผมตัดสินใจว่าจะนัดหมายเขาเพิ่มเติมอีกสักสองสามครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเขาถูก ‘ล้างสมอง’ โดยสมบูรณ์แล้ว
ถึงตอนนั้น ผมถึงจะรู้สึกวา
