งใจได้จริง ๆ
ก๊อก ก๊อก—!
ผมกำลังหลงอยู่ในวังวนความคิด จึงไม่ได้ตระหนักว่ามีใครบางคนมาเคาะประตู
กว่าจะรู้ตัวอีกที บานประตูก็เปิดออก พร้อมกับใบหน้าของไคล์โผล่เข้ามา
“ว่าไง? นายพร้อมรึยัง…?”
“หะ?”
ผมกะพริบตาช้า ๆ มองตัวเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ชายเสื้อเหน็บเก็บไว้ในกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอย่างเรียบร้อย ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขากำสายสะพายกระเป๋าเป้ขณะมองกลับมาที่ตัวผม
“พร้อม?”
ผมพลิกข้อมือดูเวลา
[09:47 น.]
พระเจ้าช่วย!
นี่มันใกล้ถึงเวลาแล้วเหรอเนี่ย?
ได้ยังไงกัน…
“อะไรนะ? นายยังไม่พร้อมอีกเหรอ? อยากได้เวลาเพิ่มไหม?”
“เอ่ออ… เดี๋ยวก่อนนะ ฉันขอสักแป๊บหนึ่ง”
ผมนวดหน้าผากตัวเอง แล้วหันความสนใจไปทางแล็ปท็อป
จะไป หรือไม่ไปดีล่ะ?
ทุกส่วนของร่างกายปฏิเสธความคิดที่จะไป อยากอยู่ที่นี่และคิดหาวิธีสร้างเกมใหม่มากกว่า ทว่าลึก ๆ ภายในหัวใจ ผมรู้ดีว่าตัวเองต้องไป
นอกจากมันจะช่วยให้ผมเข้าใจโลกใบนี้และระบบการทำงานของกิลด์มากขึ้นแล้ว มันยังช่วยเป็นแรงบันดาลใจให้กับโปรเจกต์เกมใหม่ของผมอีกด้วย
‘อีกอย่าง ฉันไม่คิดว่าตัวเองต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยขนาดนั้น เพราะฉันอยู่หน่วยสนับสนุน’
หากว่ากันตามความเป็นจริงแล้ว ทั้งหมดที่ผมต้องทำก็แค่คอยอยู่เบื้องหลัง ในขณะที่เจ้าหน้าที่ภาคส
