ทันทีที่หัวหน้าแผนกและเหล่าหัวหน้าทีมเข้ามาในห้อง บรรยากาศภายในร้านอาหารก็เปลี่ยนไป มันกลายเป็นหม่นหมองและมีความจริงจังมากขึ้นหลายเท่า
ซึ่งตรงกันข้ามกับความผ่อนคลายบนใบหน้าของหัวหน้าแผนกเสียเหลือเกิน
“อะไรกัน? ทำไมทุกคนทำหน้าอมทุกข์แบบนั้นล่ะ? ไม่เอาน่า… พวกเขาไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย”
เขาหันไปมองหัวหน้าทีมคนอื่น ๆ และเอียงศีรษะ
“จะว่าไป…”
เขาเม้มริมฝีปาก
“ก็นิดนึงอะนะ แต่ไม่มากหรอก เอ่อ… รู้ไหม ผมว่าพวกเขาก็ดูน่ากลัวนิดหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ แถมน่าเกลียดด้วย”
หัวหน้าแผนกสะบัดหัวหนี เมินเฉยบรรดาสายตาที่พุ่งตรงมาทางเขาแบบกะทันหัน
“เอาเถอะ ช่างเรื่องนั้นไปก่อน เชิญสนุกกับมื้อค่ำกันตามสบายเลยนะ พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำให้เสียบรรยากาศตอนนี้หรอก”
ตอนนี้?
หมายความว่ายังไง?
“ขอให้สนุกเน้อ ถ้ามีคำถามอะไรไว้ค่อยถามทีหลัง ทางนี้ก็อยากมีเวลาส่วนตัวด้วยเหมือนกัน”
สิ้นคำพูดดังกล่าว เหล่าหัวหน้าทีมพร้อมกับหัวหน้าแผนกก็มุ่งหน้าไปยังโต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่ขอบสุดของห้อง ทุกสายตาจับจ้องตามพวกเขาไปตลอดการเคลื่อนไหว
นับจากนั้น บรรยากาศพลันเปลี่ยนไป ความรื่นเริงภายในห้องก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา ผู้คนเริ่มพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงเบาลง และการดื่มก็ลดความคึกคะนองลงด้วย
‘เกิดอะไรขึ้น…?’
ผมหันไปหาร่
