สถานที่ที่คัดเลือกไว้สำหรับงานเลี้ยงมื้อค่ำนั้นอลังการกว่าที่คาดไว้มาก เพียงแค่เดินเท้าไปไม่กี่นาทีจากอาคารหลักของกิลด์ก็จะพบกับจุดนัดหมาย เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นหรูหราแห่งหนึ่ง
เสื่อทาทามิผืนใหญ่ปูเต็มพื้น พร้อมด้วยโต๊ะไม้หลายตัววางกระจายอยู่ทั่วห้อง ทั้งสมาชิกใหม่และเก่าต่างนั่งประจำโต๊ะแต่ละตัว รายล้อมไปด้วยขวดแอลกอฮอล์และอาหารนานาชนิด
“ว้าว คนเยอะชะมัด”
แถมบรรยากาศยังค่อนข้างคึกคักอีกด้วย
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป สายตาทุกคู่ก็หันมามองทางพวกเรา หรือถ้าจะพูดให้เฉพาะเจาะจงกว่านั้นคือ มองทางไคล์
เขาเหมือนกับดาราในโชว์อะไรสักอย่างที่มักจะดึงดูดความสนใจจากทุกคนได้เสมอ
เมื่อเห็นว่าเขาได้รับความสนใจมากขนาดไหน ผมจึงก้าวเลี่ยงไปด้านข้างและพยายามทำตัวให้ลีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ว่า…
ซื่ออออออ—
ผมสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่ง ทิ่มแทงมาจากด้านข้าง
ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นของใคร ผมเมินเธอไปแบบรวดเร็ว
เพล เพล้ง!
“อ๊ะ?”
“ระวังหน่อยสิ! แก้วแตกหมดแล้ว!”
“แกเกิดมาเป็นแก้วได้ไงเนี่ย?!”
“ใครก็ได้ มาช่วยที!”
แม้จะมีเสียงของบางอย่างแตกเป็นเสี่ยงดังสนั่น ผมก็ยังคงยืนหยัดอยู่อย่างนั้น แต่ภายในกลับสั่นสะท้านไปหมดแล้ว
ผู้หญิงคนนั้นบีบแก้วแตกได้ด้วยมือเปล่า…
‘ใครก็ได้ พาฉันออกจากที่นี่ที’
