“เฮ้ นั่งตรงนี้กันเถอะ”
ไคล์ชี้ไปยังโต๊ะตัวหนึ่งและลากผมไปที่นั่น โชคดีที่โต๊ะนี้คนไม่เยอะเท่าไหร่ มีคนที่ผมไม่คุ้นหน้าอยู่สองสามคน ซึ่งนั่นถือว่าเป็นข่าวดีสำหรับผม
นอกจากไคล์ ผมก็แทบไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับใครในกิลด์เลย
“ทำไมเกร็งขนาดนั้นล่ะ? นี่มันแค่งานเลี้ยงมื้อค่ำธรรมดาเองนะ สิ่งที่นายต้องทำก็มีแค่กินกับดื่มเท่านั้นแหละ”
“…ฉันรู้หรอกน่า”
มันก็เป็นสิ่งที่ทุกคนกำลังทำกันอยู่จริง ๆ
แต่ว่า…
ทุกคนดูดื่มหนักกันเกินไปหรือเปล่า? ผมกวาดมองรอบ ๆ เห็นบางคนกระดกไปหลายช็อตแล้ว
มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?
งานเลี้ยงยังไม่ทันจะเริ่มเลยด้วยซ้ำ…
“อย่าไปห่วงเจ้าพวกนั้นเลย ปกติก็เป็นแบบนี้แหละ”
“อะไรนะ?”
“ก็สิ่งที่พวกเราต้องเจอตอนทำงานน่ะ… หลายคนอยากจะลืม ๆ มันไป ส่วนใหญ่เลยมานั่งซดเหล้าเป็นน้ำกัน แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวอีกวันสองวันพวกเขาก็กลับมาเป็นปกติเอง”
“จริงดิ?”
ดวงตาจ้องมองไปยังหนึ่งในกลุ่มคนหล่านั้นและเห็นรอยคล้ำเป็นวงใต้ตาอย่างชัดเจน ทำให้ผมแทบไม่อยากเชื่อไคล์เลย
สภาพของพวกเขาดูใกล้จะลงโลงกว่าผมเสียอีก
‘ฉันก็ว่าตัวเองสู้ชีวิตมากแล้วนะ’
ดูเหมือนผมจะประเมินตัวเองสูงไปหน่อย
“สวัสดีค่ะ”
เสียงใส ๆ ดึงผมออกจากภวังค์ เมื่อหันไป ผมก็พบกับสาวตัวเล็กคนหนึ่ง ทรงผมตัดบ๊อบและ
