่องช้า
“ไปเที่ยวโลกหน้า?”
“ใช่…”
หนูท่อทำท่าเอานิ้วปาดคอตัวเอง
“แบบนี้น่ะ”
“…อ้อ”
นั่นค่อนข้าง…
“ก็เป็นแบบนี้แหละครับ มันเป็นเรื่องปกติของสายงานนี้ คุณไม่มีทางรู้เลยว่าใครจะตายบ้าง แม้แต่หัวหน้าทีมกับหัวหน้าแผนกเองก็ไม่เว้น คุณแค่ต้องทำให้ดีที่สุดเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอดน่ะครับ”
ลักยิ้มบนหน้าเขาขยายกว้างขึ้นทั้ง ๆ ที่กำลังกล่าวคำเหล่านั้นออกมา
‘อา ขนลุกชะมัด ฉันรู้สึกขนลุกซู่เลย’
บางสิ่งบางอย่างในรอยยิ้มและคำพูดของเขาทำให้ผมตัวสั่น
ผมจึงต้องสูดหายใจเงียบ ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์
‘เขาอาจจะต่างจากในเกมก็ได้ ไม่มีอะไรมารับประกันว่านิสัยเขาจะเหมือนเดิม ฉันอาจจะแค่คิดมากไปเอง’
และแน่นอน ถึงแม้จะมีความเป็นไปได้ว่าผมคิดมากจริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะลดการป้องกันตัวลง
นั่นคือเหตุผลที่ผมตัดสินใจเรียกเขาว่า หนูท่อ ในใจ
เพื่อเป็นการเตือนใจว่า เขาอาจจะเป็นแบบที่ผมรู้จัก
“แต่ผมคิดว่า ผมพอจะรู้นะว่าพวกเขาจะมาคุยเรื่องอะไร”
“คุณรู้เหรอ?”
ไม่สิ เดี๋ยวนะ…
พอลองคิดดูแล้ว ผมเองก็น่าจะรู้เหมือนกัน เราสองคนเพิ่งคุยเกี่ยวกับมันไปเมื่อไม่นานมานี้เอง
“อันที่จริง คุณก็น่าจะรู้นะครับ”
เป็นไปตามคาด มันคือเรื่องนั้นจริง ๆ ด้วย
“เกี่ยวกับความผิดปกติที่อาจจะเป็นระดับธรอล ชายบิดเบี้ยวตัวนั้น
