ริ่มตึงเครียด
แม้ดวงตาจะถูกเย็บปิดไว้อย่างหยาบ ๆ แต่การจ้องมองของมันทำให้ผมรู้สึกราวกับว่ามันมองทะลุเข้าไปในความคิดผมได้
แต่ถึงอย่างนั้น…
จุดด่างพร้อยของตัวมันเองกลับขัดขวางไม่ให้มันลงมือกระทำสิ่งอื่นใด
“ครึ่งปี”
ผมพึมพำออกมา
“ให้เวลาสักครึ่งปี แล้วฉันจะ—”
“สามเดือน”
วาทยกรตัดบทผมทันควัน น้ำเสียงของมันสากกระด้าง
“ผมจะให้เวลาคุณสามเดือน”
“นั่นไม่พอหรอก ขอเวลาเพิ่มอีกอย่างน้อยหนึ่ง—”
“ผมให้ได้แค่สามเดือน จะเอาหรือไม่เอา”
ผมอ้าปากจะประท้วง สามเดือนเนี่ยนะ? ถึงแม้เป้าหมายแท้จริงของผมจะเป็นการซื้อเวลา แต่สามเดือนมันแทบไม่เพียงพอให้ผมคิดหาวิธีจัดการกับวาทยกรเลยด้วยซ้ำ
ผมต้องการเวลามากกว่านี้
แค่นี้ไม่พอแน่!
แต่ในจังหวะที่คำพูดกำลังจะหลุดออกจากลำคอ ผมก็หยุดชะงัก
ขนทุกเส้นบนร่างกายลุกชันในทันทีที่บรรดาร่างไร้หน้ารอบตัวเริ่มขยับเข้ามาใกล้ผม
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น ผมก็ตระหนักได้เลยว่า…
นี่เป็นขีดจำกัดของวาทยกรแล้วจริง ๆ
ไม่มีการเจรจาใด ๆ อีกต่อไป การต่อรองมากกว่านี้นั้นหมายถึง…
ความตาย
“ตกลง”
ดังนั้น ผมจึงทำได้เพียงยอมรับเงื่อนไขของมัน
“ดีมาก”
วาทยกรเดินไปยังเปียโนและหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะสะบัดมันมาทางผม
ผมคว้ามันเอาไว้ พอมองดูแล้วก็พบว่ามันเป็นโน้ตเพลง
“ไ
