[หมาป่าไม่ขยับแล้ว กรี๊ดดด ช่วยด้วย มาช่วยเร็วเข้า!]
[คราวนี้ไม่มีใครมาจริง ๆ ใช่ไหม แล้วจะทำยังไงกัน!]
ขงชิวเดินไปข้างหน้าแล้วเตะหมาป่าทีหนึ่ง พบว่าหมาป่าหลับตาอยู่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ขงชิวดีใจสุด ๆ ดูเหมือนว่า เขาจะทำสำเร็จแล้ว
ชายหนุ่มหัวเราะจนหยุดไม่ได้
เขาหัวเราะไปเรื่อย ๆ
หนึ่งนาทีผ่านไป ท้องฟ้ายังคงแบ่งครึ่งเป็นสีแดงและสีฟ้า
สองนาทีผ่านไป ท้องฟ้ายังคงแบ่งครึ่งเป็นสีแดงและสีฟ้า
สามนาทีผ่านไป ทุกอย่างยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ขงชิวชะงักยิ้มค้าง
เขาหัวเราะไม่ออกแล้ว
‘ไม่ถูกต้องสิ ตามหลักการแล้ว เพียงแค่สิบกว่าวินาที ดอกฮิกันบานะสีแดงก็น่าจะดูดซับพลังของวิญญาณไปหล่อเลี้ยงโคมไฟกลืนวิญญาณได้แล้ว’
‘แต่ทำไมผ่านไปนานขนาดนี้ ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย?’
ขงชิวมองไปทางทิศที่โคมไฟกลืนวิญญาณอยู่ ด้วยความงุนงง
‘ไม่ถูก นี่มันไม่ถูกต้อง’
มันไม่ควรเป็นแบบนี้ ในแผนการของเขา ตรงนี้เป็นส่วนสำคัญที่สุด เป็นแผนที่ไม่มีทางล้มเหลวได้
สัญญาณเตือนภัยดังกึกก้องในสมองของขงชิว
รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างแตกต่างไป จุดที่เขาไม่ได้สังเกตเห็น
ทันใดนั้น ท่ามกลางสายฝนดอกไม้สีแดงที่โปรยปรายทั่วฟ้า ร่างสีดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้น และค่อย ๆ เดินมาทางนี้
ดอกฮิกันบานะสีแดงที่บดบังท้องฟ้านี้ ก็บดบังแสงอาทิตย์ด้วยเช่นกัน
จากระยะไกล จึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของคนที่กำลังเดินมาได้อย่างชัดเจน
แต่ว่า จากลักษณะการ
