เดินของเธอ ผมยาวที่ปล่อยสยาย รวมถึงการแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงยาวที่ดูเด่นสะดุดตาแม้จะอยู่ในป่าลึก
ใครที่คุ้นเคยกับหนิงหนิงก็จะจำได้ทันทีว่านั่นคือเธอ
หนิงหนิงมาแล้ว
มาช้ามาก
[อ๊าาาาา! เป็นหนิงหนิง!]
[ดีจังเลย หนิงหนิงไม่เป็นอะไร!]
[ฉันรู้แล้วว่า หนิงหนิงจะต้องมาแน่ ๆ!]
[ช้าเกินไป! ช้าเกินไป! ทำไมเพิ่งมาล่ะ!]
หนิงหนิงมาแล้ว ต้องยอมรับว่าการเห็นเธอทำให้ผู้ชมรู้สึกมั่นใจขึ้น
เหมียวถานก็เห็นเธอเข้าเช่นกัน เธอตะโกนด้วยความตื่นเต้นไปทางหนิงหนิง “พี่คะ ในที่สุดพี่ก็มาแล้ว!”
ร่างนั้นค่อย ๆ เดินมาอย่างไม่เร่งรีบ
เด็กสาวหยุดลงเมื่อมาถึงที่ใกล้ ๆ
ดวงตารูปดอกท้อกวาดมองไปรอบ ๆ พื้นที่อย่างละเอียด แล้วสุดท้ายก็หยุดที่ร่างของหมาป่าซึ่งนอนอยู่บนพื้น
หมาป่าที่เดิมทีปิดตาอยู่ ทันใดนั้นก็ลืมตาขึ้นมา จ้องมองเธออย่างแน่วแน่
หนิงหนิง “คุณวางใจได้ พวกมันออกไปอย่างปลอดภัยแล้ว”
หมาป่าดูเหมือนจะวางใจและผ่อนคลายลง
หนิงหนิงเดินตรงไปที่หมาป่าโดยไม่สนใจขงชิวเลยสักนิด แล้วเธอก็พิจารณาดูยันต์คาถาที่ติดอยู่ทั่วร่างของหมาป่า
เป็นไปตามที่แบล็กโครว์พูดไว้ เหมือนกันจริง ๆ คล้ายกับยันต์คาถาที่ใช้ผนึกชุนฮวา
เธอก้มตัวลง ดึงยันต์คาถาออกจากตัวของวิญญาณทีละแผ่น ๆ
ขงชิวมองการเคลื่อนไหวของหนิงหนิงอย่างเหม่อลอย ไม่ได้ห้ามปราม
ยันต์คาถานี้ ชัดเจนว่าเขาเป็นผู้เรียกใช้พลังมันแล้ว
ทว่าตอนที่เธอดึงออกจากร่างของวิญญาณผู้พิทักษ์ กลับรู
