้สึกว่าไม่ได้ยากเย็นเลยแม้แต่น้อย
สัญชาตญาณของเขายังคงบอกว่า ผู้หญิงตรงหน้านี้อันตรายมาก
หนิงหนิงค่อย ๆ ดึงออกทีละแผ่น เอายันต์คาถาที่อยู่บนตัวของหมาป่าออกมาจนหมด
ทว่าหมาป่าได้รับบาดเจ็บ บนตัวของเขามีเลือดค่อย ๆ ซึมออกมา การลุกขึ้นยืนต้องใช้ความพยายามอยู่บ้าง
หนิงหนิง “คุณอย่าขยับ ฉันจัดการได้”
หมาป่ามองเธอแวบหนึ่ง แล้วนอนลงอย่างว่าง่าย ไม่ขยับตัวอีก
หนิงหนิงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า
ขงชิวไม่อยากเชื่อสายตา “ทำไมถึงเป็นคุณล่ะ?”
เขาได้รับข่าวว่า หนิงหนิงติดอยู่ในภาพมายาและไม่มีทางที่จะหนีออกมาได้ แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
หนิงหนิงเหลือบตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง “ทำไมล่ะ ฉันไม่ตาย คุณผิดหวังมากเหรอ?”
ขงชิว “เป็นเรื่องที่คุณก่อขึ้นใช่ไหม?”
หนิงหนิงคิดสักครู่ “คุณหมายถึงโคมไฟนั่นเหรอ?”
ขงชิวสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “คุณเจอโคมไฟแล้วเหรอ?”
หนิงหนิงพยักหน้า “เจอแล้วสิ คุณวางมันไว้อย่างเด่นชัดขนาดนั้น คงมีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่หาไม่เจอ”
ขงชิว “เป็นไปไม่ได้นี่?”
หนิงหนิง “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ทั้งผืนป่า มีแค่ต้นแพร์ต้นนั้นที่มีสีขาวหนึ่งดอกท่ามกลางสีแดง ใครมีตาก็มองเห็นได้ทั้งนั้น”
หนิงหนิงนึกถึงตอนที่เดินมาถึงเส้นแบ่งเขตอีกครั้ง
แม้แต่จ้าวฉี่หมิงยังเห็นทันทีว่าต้นแพร์ที่ยังสมบูรณ์ท่ามกลางดอกฮิกันบานะมีปัญหา
‘นี่ยังมีคนมองไม่ออกอีกหรือ?’
ขงชิว “คุณทำอะไรกับต้นไม้?”
หนิงหนิง “ถอนมัน”
ขงชิว “…
