ที่กำลังดูอยู่แทบจะร้องไห้ออกมาเต็มจอ
[แล้วหน่วยสืบสวนพิเศษล่ะ? สำนักเซียนล่ะ!]
[ช่วยด้วย! ครั้งนี้จะเกิดปัญหาใหญ่แน่ ๆ]
[ถ้าไม่มาตอนนี้ เมื่อหมาป่าตาย ภูเขานี้ก็จะหายไป และหมู่บ้านโดยรอบก็คงจะพินาศตามไปด้วย]
แต่ทว่า เขายังไม่ทันได้ท่องคาถาได้กี่ประโยค ขงชิวก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ไหล่
เขารีบลืมตาขึ้นทันที ยื่นมือไปจับที่ไหล่แรง ๆ
ขงชิวมองดูอย่างละเอียด สิ่งที่กัดเขาเข้า กลับเป็นแมงป่องสีดำสนิททั้งตัว
เขาตกใจ แล้วก็สลัดมันออกไป
แมงป่องที่ถูกสลัดออกไปไม่ขยับเคลื่อนไหวอีกเลย
ขงชิวจ้องมองแมงป่อง ใบหน้ามืดครึ้มลง
เขาหัวเราะเบา ๆ “ไม่คิดว่าคุณจะมีอิทธิพลด้านจิตวิญญาณผู้พิทักษ์สูงมาก ถึงขนาดที่แมงป่องตัวหนึ่งก็ยังมาช่วยคุณ”
ขงชิวรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทว่าเขาสนใจแต่แผนการในหัว ความรู้สึกแปลก ๆ นั้นจึงถูกเขาข้ามผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากถูกรบกวนไป ขงชิวก็กลับมาตั้งสมาธิอีกครั้ง
แม้ว่าเวลาจะไม่เร่งรีบ แต่เขาก็ไม่อยากเสียเวลาไปเปล่า ๆ
ในขณะที่เขากำลังจะหลับตาลง ทันใดนั้น สมองของเขาก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา
เขารู้แล้วว่าอะไรที่ไม่ถูกต้อง
‘เขาตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมเมื่อถูกแมงป่องกัด ถึงยังรู้สึกเจ็บอีกล่ะ?’
ขงชิวเหงื่อทะลักออกมาทันที เขาลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาเห็นยันต์คาถาแผ่นหนึ่งกำลังพุ่งมาทางเขา เขาหลบหลีกไปด้านข้างอย่างว่องไว ยันต์คาถาเฉียดไหล่เขาไป ตกลงบนดอกฮิกันบานะสีแดงด้านหลังเข
