า ทันใดนั้นเปลวไฟก็ลุกโชนขึ้น
ดอกไม้ต่างพากันมุดลงไปใต้ดินเพื่อหนีเอาชีวิตรอด
ขงชิวมองไปยังทิศทางที่ยันต์คาถาลอยมา
ที่นั่น มีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่
เธออายุสิบเจ็ดสิบแปดปีโดยประมาณ
ผมถูกมัดเป็นหางม้าคู่ สวมเครื่องประดับเงิน
กำลังเล่นขลุ่ยสั้นในมือ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ
เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ ทำให้สายตาของขงชิวรู้สึกเจ็บปวด
แม้ว่าจะผ่านมานานแล้ว แต่เขาก็ยังจำมันได้ในแวบแรกที่เห็น นั่นคือชุดเครื่องแบบของหน่วยสืบสวนพิเศษ
ผู้ชมต่างตกตะลึง
[โอ้แม่เจ้า ในที่สุดก็มาแล้ว! มาสักที! ฉันจะร้องไห้แล้วนะพระเจ้า]
[ฮือ ๆ ๆ ในที่สุดก็มาแล้ว ดีจังเลย]
ไม่ใช่การพูดเกินจริงเลย หลายคนในหมู่ผู้ชมเกือบจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ
ฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่า พวกเขารอหน่วยสืบสวนพิเศษมานานแค่ไหนแล้ว
ในที่สุดก็มาถึงเสียที
[ยังเป็นเด็กสาวตัวน้อยอยู่เลย อายุน้อยมาก สวยมากด้วย]
[เดี๋ยวก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามามองรูปร่างหน้าตานี่ ทำไมมีแค่คุณคนเดียวล่ะ? คนอื่นอยู่ไหน?]
…
สีหน้าของขงชิวดูไม่ดีเอาเสียเลย
เหมียวถานโบกมือไปทางคนที่อยู่ตรงข้าม แล้วตะโกนว่า “พวกคุณยังมีชีวิตอยู่มั้ย?”
คนที่ถูกมัดไว้ไม่สามารถขยับตัวได้ และไม่กล้าพูดอะไรออกมา ได้แต่พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง
เหมียวถานเขย่งเท้าดูผู้ที่นอนอยู่บนพื้น พอเห็นยันต์คาถาเหล่านั้น เธอก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ
ทำไมถึงยังมีของพวกนี้อีกนะ
เด็กสาวถอนหายใจ “ยังพอไหว ยังไม่สายเกินไ
