แต่ที่นั่นไม่ให้เข้าแล้ว”
หลินจื่อเหลียน “หมายความว่าไง?”
เจียงอันไซ่ “ถนนถูกปิดไปแล้ว”
หลังจากทีมงานรายการถอนตัวออกมาจากที่นั่น ตำรวจท้องถิ่นที่ดูการถ่ายทอดสดก็ได้รีบไปถึงที่เกิดเหตุทันที
ตอนนี้บริเวณเชิงเขาได้ถูกปิดล้อมแล้ว และชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านใกล้เชิงเขาก็กำลังถูกอพยพ
บนอินเตอร์เน็ตเต็มไปด้วยภาพเปรียบเทียบของป่าที่ครึ่งหนึ่งเป็นสีแดงและอีกครึ่งหนึ่งที่เป็นสีเขียว ราวกับเป็นภาพถ่ายของสองโลกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
คราวนี้ใครจะยังกล้าพูดได้อีกว่านี่เป็นแผนการลับของหนิงหนิงล่ะ
หลินจื่อเหลียน “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดคุณนั่นแหละ คุณบอกว่าไม่เป็นไร แล้วคุณดูสิว่าตอนนี้มันเป็นอาการที่ไม่เป็นไรหรือเปล่า?”
คนเข้าไปไม่ได้เลย แล้วจะช่วยคนยังไง
เธอร้องไห้สะอื้นเป็นช่วง ๆ
เจียงอันไซ่ปวดหัวไปหมด เขาตะโกนออกไปดัง ๆ “หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้!”
หลินจื่อเหลียนหุบปากลงในทันที
ตั้งแต่ธุรกิจที่บ้านเริ่มดีขึ้น เจียงอันไซ่ก็ไม่เคยโกรธขนาดนี้มานานแล้ว และก็ไม่เคยตะคอกใส่เธอแบบนี้ด้วย
เธอตกใจจนไม่กล้าส่งเสียงออกมา
เจียงอันไซ่หน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ “พอเถอะ ผมจะไปติดต่อกับคนคนนั้นเอง”
หลินจื่อเหลียนรู้สึกประหลาดใจ “คุณยังติดต่อกับคนคนนั้นได้อยู่เหรอ?”
เจียงอันไซ่ “ต้องลองดูสักตั้ง”
หลินจื่อเหลียน “แล้วเขาจะช่วยเจินเจินกับซิงซิงของเราได้ไหม?”
เจียงอันไซ่ “ถ้าเขาช่วยไม่ได้ ก็ไม่มีใครช่วยได้แล้ว”
