น้าอย่างบ้าคลั่ง
“หนิงหนิง? เก่ง?”
ขงชิวเหมือนได้ฟังเรื่องตลกบางอย่าง
เขาแสดงท่าทางดูถูกอย่างมาก “เธอยังเอาตัวไม่รอดเลย ให้เธอดูแลตัวเองให้ดีก่อนค่อยว่ากันเถอะ”
[โอ้โฮ นี่หมายความว่ายังไง?]
[หนิงหนิงเป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?]
[ตั้งแต่เมื่อสักครู่ ทางนั้นก็ขาดการติดต่อไป ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไง]
[ฉันไม่เชื่อหรอก หนิงหนิงเก่งขนาดนั้นเชียวนะ]
เจียงฉือซิง “คุณอย่าพูดเหลวไหล หนิงหนิงเก่งมากนะ”
ขงชิว “ผมพูดเหลวไหลหรือไม่ พวกคุณน่าจะรู้ดี ถ้าเธอเก่งขนาดนั้นจริง ทำไมถึงตอนนี้ยังไม่มาช่วยพวกคุณล่ะ ยอมแพ้ซะเถอะ”
เขาแค่นเสียงเย็นชา
“ไม่มีใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในป่านี้ชัดเจนไปกว่าผมหรอก”
เจียงฉือซิงหน้าซีดเผือดขาวราวกับกระดาษ
เขารู้ดีว่าหนิงหนิงถึงแม้จะดูเย็นชาเฉยเมยจากภายนอก แต่เมื่อเกี่ยวกับเรื่องชีวิตคน เธอไม่เคยเอาความแค้นส่วนตัวมาเกี่ยวข้องเลย
ถ้าเธอสามารถมาช่วยพวกเขาได้ เธอคงมาตั้งนานแล้ว
สิ่งที่ขงชิวพูดในตอนนี้ เพียงแค่ยืนยันสิ่งที่เขาสงสัยอยู่ในใจ
หนิงหนิงไม่ได้มา แน่นอนว่าเธอต้องเจอปัญหาบางอย่างแล้ว
เจียงฉือซิงรู้สึกสิ้นหวังอยู่บ้าง แม้แต่หนิงหนิงยังไม่สามารถจัดการได้ แล้วขงชิวคนนี้จะเก่งกาจแค่ไหน
สายตาของขงชิวกวาดมองไปที่ใบหน้าของทุกคนทีละคน และเขาก็ได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวตามที่ต้องการ
เขาปรบมือและยิ้ม “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ผมขอประกาศให้เกมเริ่มต้นขึ้นเลยแล้วกัน”
ดอ
