เองอย่างเชื่อฟัง
รอบ ๆ ตัวพวกมันไม่มีดอกฮิกันบานะสีแดงเลย
ที่นี่เป็นสถานที่ที่ปลอดภัย
นี่เป็นครั้งที่สองในวันนี้แล้วที่หนิงหนิงและคนอื่น ๆ ได้เห็นสัตว์หลากหลายชนิดอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขและกลมเกลียว
การพบกันอีกครั้งเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์มาก
แต่สำหรับจ้าวฉี่หมิงและคนอื่น ๆ กลับรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย
การที่วิญญาณผู้พิทักษ์ไม่ถือสาพวกเขา ไม่ได้หมายความว่าพวกสัตว์เหล่านี้จะไม่ถือสาเช่นกัน
สัตว์บางชนิดเป็นพวกจำความแค้นได้ดีทีเดียว
เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา สัตว์บางตัวจึงได้เตรียมท่าป้องกันตัวเรียบร้อยแล้ว
เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ไม่ดี พวกมันกำลังจะพุ่งเข้ามา
ซูเจาพูดอย่างหงุดหงิด “เห็นไหม ถูกหมายหัวไว้แล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกคุณนั่นแหละ”
พูดไปพลางก็เคลื่อนตัวไปซ่อนหลังหมาป่าไปพลาง
หมาป่าส่งเสียงร้องหนึ่งครั้ง เหล่าสัตว์ทั้งหลายก็ชะงักการเคลื่อนไหว แล้วก็ถอยกลับไปอย่างไม่เต็มใจ
พวกเขาได้รับการช่วยเหลือไว้อีกครั้ง
ในที่สุดจ้าวฉี่หมิงก็วางใจได้เสียที
ทุกคนเดินตามหลังหมาป่าเข้าไปในฝูงสัตว์
หมาป่าหยุดเดิน จากนั้นก็หันกลับมามองจ้องหนิงหนิงอยู่พักหนึ่ง
หนิงหนิงขมวดคิ้วแสดงความไม่เต็มใจอยู่เล็กน้อย
ครู่หนึ่งผ่านไป เธอพูดอย่างยอมจำนน “ก็ได้”
ซูเจาถาม “คุณกำลังคุยกับใครอยู่?”
หนิงหนิงถอนหายใจแล้วเดินไปหยุดลงตรงหน้าหมาป่า
หมาป่าก้มตัวลงเลียใบหน้าของหนิงหนิง
หลังจากนั้น มันก็จ้องมองไปหนิงหนิง
ห
