งเหม่อลอยอีก ผมสงสัยจริง ๆ ว่ามีอะไรกันแน่ ที่จะทำให้คุณสนใจอย่างจริงจังได้?”
ตะปูจมเข้าไปในร่างกาย ความเจ็บปวดรวดร้าวทะลุถึงหัวใจ หนิงหนิงเหงื่อแตกพลั่ก
เด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ ในมือของเขากำลังถือตะปูซึ่งมีเลือดไหลหยดลงมา
เขามองเห็นภาพตัวเองในดวงตาของหนิงหนิงและดูเหมือนจะพอใจมาก “ในดวงตาของพี่สาวมีแต่ผม ผมมีความสุขมากเลย”
เขายิ้ม ดูมีความสุขจริง ๆ
“ตอนนี้พี่สาวคงเกลียดผมมากใช่ไหม? ความรู้สึกที่ถูกคนที่ไว้ใจทรยศเป็นยังไงบ้าง?”
“เกลียดผมเหรอ? พี่สาวจะเกลียดผมเหรอ?” เด็กหนุ่มดูสงสัย
“คนที่มองความเป็นความตายอย่างไม่แยแสเหมือนพี่สาว จะไปเกลียดใครได้หรือเปล่า?”
ทันใดนั้น เขาก็ราวกับถูกสิง พุ่งเข้ามาคว้าตัวหนิงหนิงไว้ บังคับให้หนิงหนิงมองตาเขาตรง ๆ
“งั้นก็เกลียดผมเถอะ เกลียดผมตลอดไป จดจำผมไว้ตลอดไป และไม่มีวันลืมผม”
นิสัยเขาก็เป็นแบบนี้แหละ อารมณ์แปรปรวนไม่แน่นอน หนิงหนิงชินกับมันแล้ว
“ทำไมกัน ทำไมคุณต้องเป็นลูกสาวของคนคนนั้น ในตัวคุณมีเลือดที่สกปรกที่สุดไหลเวียนอยู่ ผมเกลียดคุณจริง ๆ”
“ในเมื่อนายเกลียดฉัน ตอนนี้นายก็สามารถแก้แค้นได้แล้ว แล้วทำไมนายถึงร้องไห้ล่ะ?”
หนิงหนิงมองน้ำตาที่เต็มใบหน้าของเขา แล้วถามเขาอย่างงุนงง
ทั้งที่ใช้เธอเพื่อให้ได้ทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว และกำลังจะฆ่าเธอ
‘ทำไมจึงต้องร้องไห้ด้วย?’
หนิงหนิงไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของยูริมาโดยตลอด
คนอย่างเขา เข้าใจยากกว่าหนิงเหนียนมา
