ื่องโกหกตั้งแต่ต้นจนจบ
แต่คนที่อยู่ท่ามกลางอันตรายไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ร่างกายของพวกเขามีสัญชาตญาณรับรู้ถึงอันตรายโดยธรรมชาติ
หนาว หนาวเหลือเกิน
ตั้งแต่ดอกไม้นี้เริ่มบาน อุณหภูมิโดยรอบก็ดูเหมือนจะลดลงไปมากด้วยเช่นกัน
ผิวหนังเกิดขนลุกชันขึ้นมา
แต่นี่มันฤดูร้อน
ไม่ปกติ มันไม่ปกติอย่างแน่นอน
พวกเขามองขงชิว และรู้สึกกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ
ดอกแพร์สีขาว ถูกแทนที่ด้วยดอกฮิกันบานะสีแดงสดใสไปแล้ว
ดอกฮิกันบานะสีแดงที่ขึ้นในโลกหลังความตาย เป็นตัวแทนของความตาย
สีแดงนั้นแทงทิ่มดวงตาของพวกเขา
เจียงเจินตกใจจนพูดไม่ออก
เหลียงชิงฮวนเสียงสั่นเครือ “คุณจะทำอะไร?”
ขงชิว “ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น รอให้ฉันพูดให้จบก่อน”
ยิ่งเขาแสดงท่าทางไม่รีบร้อน คนที่ถูกมัดก็ยิ่งกลัว
เหมือนการใช้มีดทื่อเฉือนเนื้อ ยิ่งช้า ยิ่งเจ็บ
ยังไม่เท่ากับจบเรื่องอย่างรวดเร็วซะทีเดียว
แต่ขงชิวกลับเปลี่ยนเรื่อง ถามอย่างใส่ใจว่า “พวกคุณหิวไหม?”
คำพูดนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน
หนิงหนิงก็เคยถามคำถามเดียวกันกับพวกเขา
ใช่แล้ว หนิงหนิงก็เคยเตือนไว้เหมือนกัน บอกว่ามีอันตราย อย่าเพิ่งมา
แต่พูดว่าเสียใจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว
จริง ๆ แล้วพวกเขาทั้งหิวทั้งหนาว
ความหนาวเป็นเรื่องรอง แต่สำคัญคือความหิวต่างหาก
ความรู้สึกหิวแบบนี้ มันติดตามพวกเขามาตลอดหลายวันนี้ เหมือนเงาตามตัว
แม้กำลังกินข้าวอยู่ ก็ยังรู้สึกหิว
พวกเขาฉวยโอกาสชมฝีมือการทำอาหารของขงชิว
